Ποτέ δεν είναι αργά…

Από παιδί θυμάμαι λάτρευα την τέχνη…Κάθε είδος της..Τα χέρια μου δυστυχώς δεν “έπιαναν” ποτέ για ζωγραφική, χειροτεχνία, κατασκευές κλπ, όμως νωρίς κατάλαβα ότι μου άρεσε να τραγουδάω και με γοήτευε αισθητά η μουσική.

Με την δίδυμη αδερφή μου την Βούλα, τραγουδούσαμε μπροστά στο κασετόφωνο τότε – “τα παλιά τα χρόνια”- και ηχογραφούσαμε την φωνή μας. Πόσο περίεργο μου φαίνεται όσο το σκέφτομαι τώρα; Κι όμως… Στο σπίτι επίσης, πάντα κάναμε διαγωνισμούς τραγουδιού. Κάπου έχω διαβάσει ότι τα δίδυμα έχουν το χαρακτηριστικό να εκδηλώνουν από μικρά καλλιτεχνικές ανησυχίες.. Ίσως να ισχύει και στην δική μας περίπτωση αυτό. Λατρεύαμε από μικρά την μουσική και το τραγούδι.. Στο σπίτι έπαιζε καθημερινά το κασετόφωνο, πιο πολύ και από την τηλεόραση μπορώ να πω.

Περνώντας τα χρόνια, λίγο πιο σοβαρά και μπροστά πια σε κόσμο, άρχισα να τραγουδάω.. Από τις παιδικές χορωδίες στο σχολείο, στις σχολικές γιορτές, σε κάνα δυο διαγωνισμούς τραγουδιού ως έφηβη, με τους φίλους μετά το σχολείο σε κάποιο σπίτι μόνοι να τραγουδάμε και να φτιάχνουμε διάφορες μπάντες και εγώ εκεί, στο μικρόφωνο, στα πάρτι, στα καραόκε! Τι αγαλλίαση; Τι εφορία; Και ξαφνικά ήρθε και το ραδιόφωνο και οι μουσικές εκπομπές και εκεί που ήμουν ακροάτρια βρέθηκα σε ένα στούντιο κάποια στιγμή και ήμουν πια και μέρος μιας μουσικής εκπομπής στην πόλη μου. Γουάου!

Ποτέ μα ποτέ όμως δεν κατάφερα να ξεκινήσω μαθήματα μουσικής. Γιατί;; Έλα μου ντε;! Όλο κάτι συνέβαινε και έμπαινε ένα εμπόδιο στον δρόμο μου.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να το ξεκινήσω κάποιος κατάφερνε να με απομακρύνει από την επιθυμία μου αποθαρρύνοντας με. Δεν θα ξεχάσω κάποιον δάσκαλο μουσικής να μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσω “γιατί αυτά τα ξεκινάς από μικρή ηλικία”, και ότι “θέλει πολλά χρόνια και μαθήματα και μπόλικα λεφτά” και εγώ δεν είχα και πολλές επιλογές.. Μικρή επαρχιακή πόλη η Κοζάνη, πού να ψάχνεις τώρα και πού να βρεις, και “αν” και “όταν”.. Και είχαν άλλα προτεραιότητα πια.. Σχολείο, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, αυτά τα κλασσικά που “αξίζει” να επενδύσεις για το μέλλον σου..

Και το μαράζι μου;;; Μαράζι θα ‘μενε; Να μη μάθω να παίζω ποτέ κιθάρα που το λαχταρούσα τόσο;;; ΟΧΙ φυσικά!

Χθες ξεκίνησα το πρώτο μου μάθημα κιθάρας! Και ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! Ευτυχώς για μένα που ο σύντροφος μου καταλαβαίνει τις ανάγκες μου, με στηρίζει και με αγαπάει..Και ακόμα πιο εύκολα εδώ που είμαστε, στην Αμερική, με ενθάρρυνε να ξεκινήσω!! Σε ευχαριστώ Αλέξανδρε μου! Χωρίς εσένα δεν θα τα κατάφερνα! Είσαι τα φτερά μου!

Και φτάνω στις 16.30 στον Ζακ! Τον δάσκαλο που με περιμένει..Τον έχω βρει μέσα από μια ιστοσελίδα για μαθήματα κιθάρας και ορίστε το πρώτο μάθημα! Ένας χαμογελαστός νεαρός δάσκαλος, ευγενέστατος και με ωραία αύρα με περίμενε στο στούντιο του. Τι ωραία! Η καρδούλα μου χτυπούσε σαν παιδάκι πρώτη μέρα στο σχολείο.. Λαχτάρα και αμφιβολία μέσα μου.. αν είναι αληθινό όλο αυτό.. Έβγαλα την καινούργια και πρώτη μου κιθάρα και ένιωθα χαζήκιόλας, μήπως την κρατάω άτσαλα.. Κι όμως σε λίγα λεπτά κατάφερε να με κάνει να νιώσω πολύ άνετα.. Ότι ξέρω να την κρατάω σωστά από πάντα..”Μην κατηγορείς τον εαυτό σου..”, μου είπε, “αν προσπαθείς και προσπαθείς και δεν σου βγαίνει να κάνεις κάτι από αυτά που σου έδειξα, μην απελπίζεσαι..θα μάθεις”. “Θέλει λίγο χρόνο εξάσκησης καθημερινά και υπομονή!”.. “Και θέληση δάσκαλε…και θέληση”.

Γιατί αν κάτι το θέλεις τόσο πολύ, ποτέ δεν είναι αργά να το πραγματοποιήσεις! Το σύμπαν από ότι φαίνεται ακόμα μπορεί να συνωμοτήσει! Αν  αυτό δεν συνωμοτήσει, σημαίνει ότι δεν το ήθελες και τόσο.

SupercoolMama

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s