Τώρα που φεύγει το 17…

Επιτέλους το ‘πιασα το ρημάδι να ξεκουνηθώ να γράψω.. Πάνε δυο βδομάδες τώρα ίσως και περισσότερο που έχω να γράψω στο blog μου..Ούτε ένα ποστ..(!) Ούτε μια φωτογραφία βρε αδερφέ (!)..Δεν ξέρω ειλικρινά.. Δεν ήμουν στα καλά μου..Δεν έιχα όρεξη γιατί είχα τις δικές μου φουρτούνες και τα καθημερινά άγχη της μητρότητας…Όπως λέει ένας αγαπημένος φίλος, γράφω από έμπνευση.. Και ειλικρινά δεν μου έλειψε αυτές τις μέρες καθόλου.. Μπορώ να πω κιόλας ότι είχα μπόλικο υλικό να γράψω και η έμπνευση μου δεν σταματά, έρχεται αμέσως μόλις καθίσω μπροστά στο laptop μου! Λες και μόνες τους προβάλλουν στην οθόνη οι λέξεις.. Αυτό που μου έλειπε δεν ήταν ούτε ο χρόνος .. Εντάξει δεν μου περισσεύει κιόλας εδώ που τα λέμε.. Με το ρολόι να βρω λίγο χρόνο για ένα γρήγορο μπάνιο, και τουαλέτα “με το κλειδί στο χέρι” όπως έλεγε ο Μπονάτσος κάποτε.. Αυτά τα βασικά. Αλλά αν θες μπορείς..Πάντα μπορείς αν θες.. Από κάπου αλλού ξεκλέβεις..

Όρεξη δεν είχα και για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω απέφευγα όπως ο διάoλος το λιβάνι να γράψω το επόμενο ποστ..Και η “Ελενάρα”, η SupercoolMama;;; τι έγινε; Πάει περίπατο κι αυτή καμιά φορά..Την αφήνω κι εγώ λάσκα που και που..Ας παει στο καλό θα επιστρέψει κάποια στιγμή. Άνθρωποι είμαστε κι όχι ρομπότ..Α! Και τώρα που είπα άνθρωποι..! Άνθρωποι με σφάλματα, με τα πάθη, με τις αδυναμίες μας, με καρδιά και λογική και με αρετές (να μη τα ισοπεδώνουμε και όλα..!)… Κι ήρθε η ώρα,  αυτή η ώρα που πρέπει να κάνω την προσωπική μου ανασκόπιση για την χρονιά που πέρασε..

Τί αφήνει πίσω..τί χρωστά..τί γεύση είχε…πώς θα κλείσει πριν το 2018;

Συναισθήματα ανάμεικτα.. Κενό…

Πρέπει να μπει μια τάξη.. Είναι πολλά για να τα διαχειριστώ τόσο γρήγορα.. Το 2018 πάντως θα με βρει αλλιώς… Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Με νέο λουκ, καινούργιο μαλλί δηλαδή και μερικά παραπανίσια κιλά, μετανάστης στην μακρινή Αμερική, επίδοξη κιθαρίστρια και blogger,  με καινούργιους ανθρώπους γύρω μου, σε νέο σπίτι, νέο περιβάλλον, άλλη κοινωνία, μακρυά από τους δικούς μου, μακρυά από την συνηθισμένη μου “ελληνική” πραγματικότητα. Δεν το λες και άσχημα..

Από την άλλη, το 2017 αφήνει πολλά πίσω του.. Μέσα σε ένα μήνα άλλαξε η ζωή μας, η κατεύθυνσή μας, δεν είναι και λίγο.. Περάσαμε άγχη, αγωνίες, χαρές και λαχτάρες.. Κάναμε ξεκαθαρίσματα μέσα μας και έξω μας, με ανθρώπους που στα δύσκολα ήταν εκεί κοντά μας, που συμμετείχαν στον ενθουσιασμό και στην χαρά μας και δίνανε τις αγκαλιές και τις ευλογίες τους για μια καλύτερη ζωή εδώ στα ξένα. Με ανθρώπους που προσπαθούσαν να δείξουν ότι χαίρονται αλλά τους έβγαινε μια “πικροχολία” και εκείνο το προσποιητό χαμόγελο και το συνηθισμένο “έλα ρε..;”, ” σώπα ρε;”, “το πήρατε απόφαση τελικά;” “Α..μεγάλη απόφαση..”.

Ε ναι λοιπόν ήταν μια μεγάλη απόφαση, μια απόφαση ζωής που πραγματικά ήταν η καλύτερη που έχουμε πάρει μέχρι στιγμής! Και επειδή οι μεγάλες απόφάσεις θέλουν μεγάλα…κότσια.. θεωρώ ότι δεν μου έλειψαν μέσα στο 2017..

Και με αυτά τα κότσια μπορώ και να εκφράζω ότι βλακεία μου έρθει στο μυαλό μου μέσα από αυτό το μαραφέτι.. Γι αυτό, πρωτίστως  θέλω να ζητήσω ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ και ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΣΥΓΝΩΜΗ από κάποιους ανθρώπους που έχω πληγώσει  και στο παρελθόν, που έχω αφήσει σημάδια στην ψυχούλα τους, γνωρίζοντάς το ή αγνοώντας το άλλοτε (ποτέ όμως δεν είχα τέτοια πρόθεση), έτσι για να φύγει το 2017 αφήνοντας με πιο ελαφρυά κάπως και με καθαρότερη συνείδηση. Να πω ένα μεγάλο Σ ‘ ΑΓΑΠΩ στους δικούς μου ανθρώπους που είναι η οικογένεια μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, οι γονείς και τα αδέρφια μου, οι αληθινοί μου φίλοι που με στηρίζουν και με αγαπούν όλο το χρόνο, ένα μεγάλο ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ σε κάθε αγαπημένο πρόσωπο που άφησα πίσω σε συγγενείς και φίλους και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους αυτούς που πήραν, έδωσαν και δίνουν κομμάτι από την ψυχή τους για να είμαι σήμερα αυτή που είμαι, μια SupercoolMama τόσο πλήρης και τόσο ευτυχισμένη!

Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο από το 2017! Πιο αισιόδοξο, πιο χαρούμενο να μας βρει γερούς και ευτυχισμένους. Λιγότερη δυστυχία και περισσότερη πίστη σε ότι μας κρατάει ζωντανούς,  αγαπημένους και μας εμπνέει !

Καλή και Ευλογημένη Χρονιά σε όλο τον κόσμο!

SupercoolMama

 

2 thoughts on “Τώρα που φεύγει το 17…

  1. Για ακόμα μία φορά με συγκίνησες! Σου το έχω ξαναπεί (και μπορεί να μήν το πιστεύεις) ότι μέσα από τα γραφόμενα σου βρίσκω κομμάτια του εαυτού μου τα οποία δέν μπορώ να εκφράσω και να τα εξωτερικεύσω! Συμμερίζομαι την αγωνία σου και τον αγώνα σου να βρείς τα πατήματα σου! Το απολογιστικό σου ύφος σου σε τιμά και εύχομαι η αισιοδοξία σου να σε βοηθήσει στη συνέχεια! Καλή χρονιά! Φιλιά σε όλους!

    Like

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Λούη μου! Και εσύ με συγκινείς με τα καλά σου λόγια! Με τιμά να έχω στη ζωή μου ανθρώπους σαν εσας!Καλή Χρονιά και την αγάπη μου στην οικογένεια

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s