Σήμερα έγινα κι εγώ πάλι παιδί

Σήμερα το πρωί, αφού σηκωθήκαμε μετά κόπων και βασάνων από το κρεβάτι, αποφάσισα να βγάλω τα κορίτσια μου έξω στο πάρκο, στο οποίο βρεθήκαμε για πρώτη φορά και ήταν μάλιστα 3′ δρομος με το αυτοκίνητο! Το είχαμε και οι τρεις ανάγκη. Να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα και αρκετό ήλιο! Πάει τώρα καιρός που δεν μπορούσαμε να βγούμε λόγω ιώσεων (που θερίζουν αυτή την εποχή) και προτίμησα να μην πάω με τα παιδιά σε κάποιο κλειστό χώρο πάλι εκθέτοντας τα σε νέα μικρόβια και ιώσεις.

Έτσι παρά την ψυχρούλα έξω, απολαύσαμε μια ηλιόλουστη μέρα, χαρήκαμε την φύση, λερώθηκαμε, αλλά πάνω απ’ όλα παίξαμε και ευχαριστηθήκαμε!

Σήμερα στο πάρκο θυμήθηκα πόσο πολύ δεν κρατιόμουν και εγώ παιδί και ήθελα να βγω έξω, να τρέξω, να λερωθώ, να “ελευθερωθώ”!

Την επόμενη φορά που θα το κάνουμε ευελπιστώ να πάμε με ποδήλατο!Supercool μαμάδες και μπαμπάδες ακούστε τις ανάγκες των παιδιών σας και βγάλτε τα έξω. Ξέρω ότι δεν είναι παντα εύκολο και μιλάω από προσωπική εμπειρία φυσικά, μιας και είμαι μαμά δυο νηπίων! Παρόλα αυτά αξίζει να αφήσουμε στην άκρη ότι άλλο μας απασχολεί, και να αφιερώσουμε λίγο χρόνο στα παιδιά μας για να παίξουμε μαζί τους.

Κάντε το!

Σήμερα πάντως με τα δυο μου κοριτσάκια στο πάρκο έγινα κι εγώ παιδί!

Και μαντεψτε (;) !

Ανυπομονώ να το ξανακάνω..!

Δείτε εδώ το βιντεο:

SupercoolMama

Ένα διαφορετικό απόγευμα Κυριακής

Το σημερινό απόγευμα Κυριακής είχε ελληνικό άρωμα και γεύση! Βρεθήκαμε με την οικογένεια μου, για έναν κυριακάτικο καφέ, στο ελληνικό ζαχαροπλαστείο “Ομόνοια” στο Ντένβερ, όπου ζούμε και αναπνέουμε τους τελευταίους έξι μήνες. Τόσο κοντά μας και τόσο μακρυά απ’ την πατρίδα Ελλάδα!

Ευτυχώς που άλλαξα τις δυνατότητες του blog μου (κάτι που επεξεργάζομαι καιρό στο μικρό μου μυαλό) και έτσι θα μπορώ από δω και στο εξής, να αναρτώ φωτογραφίες και βίντεο που τόσο επιθυμώ, προκειμένου να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου ως νέα μετανάστης και φυσικά Supercoolmama!

Ο ενθουσιασμός μου δεν κρύβεται στο βίντεο, αλλά πιστέψτε με ότι το ίδιο θα νιώθατε κι εσείς στην δική μου θέση..

Τι πρωτόγνωρα συναισθήματα..(;)! Όταν βρίσκεσαι μακρυά από την χώρα σου, εκτιμάς πράγματα που είναι τόσο απλά, φυσιολογικά και καθημερινά στην ελληνική σου πραγματικότητα που αργείς να συνειδητοποιήσεις την αξία τους. Είδαμε ακούσαμε και γευτήκαμε ελληνικά! Το καλυτερο όμως ήταν που ηρθαμε σε επαφή με Έλληνες που λείπουν σχεδόν μια ολόκληρη ζωή από την χώρα μας. Η χαρά και η συγκίνηση τους ήταν, από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε στο μικρό παραδοσιακό καφέ-ζαχαροπλαστείο, ιδιαίτερα εμφανής!

Ο κύριος Λουκάς Λούκας (που όπως μας είπε με καμάρι δεν υπάρχει άλλος με το ίδιο όνομα σε όλο το Κολοράντο) πελάτης στο μαγαζί αμέσως μας ανοίχτηκε και δεν δίστασε να μοιραστεί ιστορίες από την ζωή και την πορεία της ζωής του ως τώρα..Ως ήταν αναμενόμενο και αυτός και ο κύριος Βασίλης που είναι ο ιδιοκτήτης αυτής της επιχείρησης, ασχολούνται με τον κλάδο της εστίασης όπως και οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες αυτής της γενιάς..

Τι μου έμεινε από το σημερινό αυτό κυριακάτικο απόγευμα; Ειλικρινά τώρα, τα μάτια του κυρίου Λουκά που δάκρυσαν από συγκίνηση μετά από την σύντομη κουβέντα μας για την πατρίδα.. Έφυγε και μας κέρασε τον καφέ και τα γλυκά αφού πρώτα κάθισε μαζί μας, συζήτησε μαζί μας, ξεδίπλωσε την καρδιά του αβίαστα…

Τι να κάνουμε μάνα μου; Χίλια δυο κακά εχουμε σαν λαός.. Αλλά αυτή την ελληνική ψυχή, το ελληνικό φιλότιμο και την δίκη μας ελληνική λεβεντιά πουθενά μωρέ!

Κύριε Λουκά σε ευχαριστούμε που μας θύμισες ότι αυτή την μοναδικότητα που έχουμε στο DNA μας δεν την συναντάς εύκολα σε άλλους λαούς !

Δείτε το σημερινό μου βίντεο εδώ:

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ

και βαθιά σ’ ευχαριστώ

γιατί μ’ έμαθες και ξέρω

ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ

να πεθαίνω όπου πατώ

και να μη σε υποφέρω…

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ – Παπάζογλου

SupercoolMama

Εμπειρίες μιας άλλης καθημερινότητας 6,000 μίλια μακρυά

Ένα εξάμηνο μετανάστης στο Ντένβερ του Κολοράντο, στις ΗΠΑ, είναι πιστεύω αρκετό για να συμμαζέψω λιγάκι και να σας μεταφέρω, όσο μπορώ,τις εντυπώσεις μου από αυτό τον τόπο, τους ανθρώπους και τον τρόπο ζωής πριν προλάβουν να χαθούν μέσα στην καθημερινότητα μου, γιατί ήδη πολλά από αυτά που μου έκαναν αρχικά ιδιαίτερη εντύπωση νιώθω να τα συνηθίζω ή να τα αποδέχομαι εν τέλει!

Επιθυμώ λοιπόν να μεταφέρω όλα αυτά τα “καινούργια”, τα “πρωτόγνωρα” που συνάντησα εδώ 6, 000 μίλια μακρυά απ’ την Ελλάδα, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον προκαλώντας μου άλλοτε έκπληξη, άλλοτε απορία, άλλοτε θαυμασμό και άλλοτε άρνηση.

Καταρχάς όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ντένβερ πάθαμε ένα πρώτο σοκ από την τεράστια έκταση του και από όλα τα περίεργα πράγματα που ακούγεται ότι κρύβονται πίσω από κάθε μορφή τέχνης που το διακοσμεί. Εννοείται πως ήρθαμε και λιγάκι “διαβασμένοι” σχετικά με το μυστήριο που κρύβεται πίσω από όλα αυτά που βλέπεις (μασονικά σύμβολα, συνωμοσιολογικά σενάρια, αλλόκοτες τοιχογραφίες και τρομακτικά αγάλματα) και αμέσως νιώσαμε δέος και περιέργεια..Εγώ που είμαι και φοβητσιάρα τα χρειάστηκα κανονικά. Πρόκειται πράγματι για ένα “αινιγματικό” όπως λένε αεροδρόμιο, το οποίο είναι το τρίτο σε έκταση στον κόσμο και το μεγαλύτερο στην Αμερική!

Ο κόσμος ήταν από την πρώτη στιγμή πάρα πολύ φιλικός! Ναι! Είναι πέρα για πέρα αλήθεια! Θα περάσουν από δίπλα σου όλων των ηλικιών και των ειδών άνθρωποι, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και θα σου χαμογελάσουν τουλάχιστον! Θα πούνε “Καλημέρα” , “Γεια”, θα γνέψουν φιλικά και θα σε ρωτήσουν και “Τι κάνεις;” “Πώς τα πας;” κι ας μην σε έχουν ξαναδεί ποτέ στην ζωή τους. Μ’ αρέσει αυτό! Πολύ μ ‘ αρέσει! Δεν ξέρω αν είναι προσποιητό όπως μου είπαν ορισμένοι περισσότερο καχύποπτοι… Αυτό που βλέπω και νιώθω όμως, είναι σίγουρα ευγένεια! Να συμπληρώσω σ’ αυτό, ότι υπάρχει μεγάλη προθυμία να σου δώσουν πληροφορίες και να σε εξυπηρετήσουν όπως μπορούν τυχαίοι, άγνωστοι που συναντάς στο δρόμο και σαν ξένος και “ξέμπαρκος” ρωτάς για να μάθεις.

Κατά καιρούς πάντως Αμερικάνοι και μη με τους οποίους έχω συζητήσει γι αυτό μου είπαν ότι ο κόσμος στην Αμερική δεν είναι σε όλες τις πόλεις ή πολιτείες το ίδιο. Και αυτό γιατί στο Ντένβερ η πλειοψηφία του κόσμου έχει βρεθεί εδώ από αλλού. Λίγοι είναι οι ντόπιοι του Ντένβερ. Και όλοι επιζητούν αντίστοιχη αντιμετώπιση και συμπεριφορά.

Είναι άνθρωποι ακομπλεξάριστοι! Εντελώς όμως..Με όλους και με όλα. Αποδέχονται κάθε τι διαφορετικό και δεν δίνουν και ιδιαίτερη σημασία αν κάποιος κυκλοφορεί με τις πιτζάμες και τις παντόφλες με τα αρκουδάκια που φόρεσε από το σπίτι μόλις σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι του και βγήκε έτσι έξω να κυκλοφορήσει, να πάει για ψώνια ας πούμε.

Απόκριες έχουν εδώ όλο το χρόνο! Φτάνει πια με αυτό το Halloween και τις “κολοκύθες” και τα στοιχειωμένα σπίτια και τις αράχνες και τα φαντάσματα και γενικά με αυτή την εμπορευματοποίηση “του τσίρκου”.

Φαγητό παντού! Όπου κι αν βρεθείς εδώ το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πεινάσεις – κάτι θα βρεις να φας! Παντού εστιατόρια, παντού fast food. Παντού μυρωδιές, παντού τηγανιτά και ανθυγιεινά! Σαφώς και δεν είναι τυχαίο πως οι Αμερικάνοι είναι οι πιο παχύσαρκοι στον κόσμο! Και μάλιστα το φαγητό είναι τόσο φθηνό που μπορείς να τρως κάθε μέρα έξω και να μην σε νοιάζει το κόστος! Θα φας θα σκάσεις, θα πιεις και την αναψυκτικάρα σου και έχει ο Θεός. Δεν μας χάλασε κι εμάς τους λιχούδηδες αυτό..Τα κιλά που πήραμε να δούμε πως θα χάσουμε και πως θα κατεβάσουμε και την χοληστερίνη μας.

Εδώ η εποχή δεν έχει dress code! O καθένας ντύνεται όπως του κατέβει! Ντύσιμο δηλαδή παντός καιρού! Μπορεί να δεις να φοράνε και σκουφί το καλοκαίρι, μπορείς να δεις και την διχάλα στο πόδι με έξω τον αστράγαλο, το σορτς και το αμάνικο και να έχει -15 βαθμούς Κελσίου. Να τρίζουν τα δόντια, αλλά το μπουτάκι και η κοιλιά απέξω, είναι άποψη. Το πέδιλο στο καταχείμωνο επίσης..Και το “ξυποληταριό” γενικότερα από μικρούς και μεγάλους συνεχίζεται.. Χίπιδες παιδί μου δεν τους αγγίζει το κρύο! Κι εγώ με πανοπλία και το καλοριφέρ στον ώμο..Τι να πεις μετά..; Αρχίζεις και σκέφτεσαι ότι δεν είσαι φυσιολογικός.

Υπάρχει και εδώ ρατσισμός ειδικά αν πρόκειται για ξένο (όχι Αμερικάνο δηλαδή) που έρχεται στην χώρα για εργασία και θα πρέπει να αποδείξει ποιος είναι. Δεν πα να έχεις προϋπηρεσία ή 1000 πτυχία ή πχ..αν δεν ξέρουν το πανεπιστήμιο που φοίτησες δεν μπορείς να εξισωθείς (πόσο μάλλον να υπερέχεις) σε σχέση με έναν Αμερικάνο απόφοιτο αντίστοιχης εδώ σχολής. Πάντα πρέπει να αποδείξεις.. Αλλά παντού δεν ισχύει κάτι τέτοιο..(;) Συναντώντας Ευρωπαίους που ήρθαν εδώ και ανταλλάσσοντας μεταξύ μας εμπειρίες το επιβεβαίωσα αυτό. Πολύ συχνά μάλιστα.

Πολλά μωρά, συνήθως οικογένειες μεγάλες! Τα τρία παιδιά είναι ο μέσος όρος εδώ…Συχνα βλέπεις τρία παιδιά και ένα στην κοιλιά. Γνωρίσαμε και οικογένεια με γονείς στην ηλικία μας που είχαν επτά παιδιά. Ε, ναι εκεί τα ‘παιξα! Η μαμά ήταν υπέροχη πάντως! Δεν έχω γνωρίσει πιο Supercool μαμά από εκείνη με τα επτά παιδιά! Σοβαρολογώ!

Η εκπαίδευση κοστίζει.. Δεν είναι δωρεάν! Θα μου πεις μετά πως και σε εμάς στην Ελλάδα που υποτίθεται ότι είναι δωρεάν, γιατί την πληρώσαμε και την πληρώνουμε ακόμα ακριβά; Οι γονείς μας  μόνο ξέρουν πόσο πολλά ξόδεψαν και πόσο “μάτωσαν” οικονομικά για να μας σπουδάσουν! Ξεκινώντας από το δημοτικό κιόλας, με ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα κτλ. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως όλα σχετικά είναι..

Ύστερα πάντως από προσωπική έρευνα σχετικά με τα σχολεία για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ο παιδικός ή βρεφονηπιακός σταθμός είναι οικονομικά απλησίαστος. Μπορεί να χρειάζεσαι 1000-1500 $ για να πηγαίνει το παιδί σου καθημερινά οκτώ ώρες στον ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Οι δημόσιοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι και οι ζήτηση τεράστια για να καλύψει τα παιδάκια που περιμένουν στην ουρά! Εκεί το πιο σίγουρο είναι ότι θα μείνεις απέξω. Οπότε παύει να ναι επιλογή ο δημόσιος παιδικός σταθμός.

Τα παιδιά εδώ ξεκινούν την υποχρεωτική εκπαίδευση εφόσον έχουν φτάσει τα τέσσερα τους έτη. Συνεχίζοντας την συλλογή πληροφοριών κυρίως για τις προσχολικές ηλικίες (που αφορά σε αυτή την φάση την δική μου οικογένεια), τα νήπια δεν πηγαίνουν καθημερινά στο σχολείο αλλά βάσει του οικογενειακού προϋπολογισμού και βάσει των αναγκών της η οικογένεια είναι αυτή που θα επιλέξει το πρόγραμμα του σχολείου, που το παιδί θα ακολουθήσει.

Κανείς δεν βιάζεται! Σε καμία ουρά! Όλοι με το πάσο τους! Οπουδήποτε βρεθείς και σταθείς όλοι είναι υπομονετικοί! Από τον υπάλληλο μιας επιχείρησης μέχρι και τον πελάτη – καταναλωτή! Ούτε θα τσακιστούν να σε εξυπηρετήσουν (σαν τους δικούς μας τους “έρμους” τους Έλληνες εργαζόμενους που είναι μες το άγχος και τρέχουν λες και τους κυνηγάν με καραμπίνα για να προσφέρουν όσο πιο γρήγορη εξυπηρέτηση γίνεται), ούτε θα καυγαδίζουν στην ουρά οι υπόλοιποι. Αυτό ομολογώ ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει…

Η ανεργία φθάνει στο 3%! Είναι σχεδόν ανύπαρκτη! Και παντού μα παντού κάνουν προσλήψεις! Τρομάζω όταν βλέπω παντού επιγραφές που ζητάνε κόσμο ή ορίζουν κάποια συγκεκριμένη ημέρα με ανοιχτές συνεντεύξεις (open interviews) για υποψήφιους υπαλλήλους, στήνοντας μεγάλους πάγκους στα καταστήματά τους με ταμπέλα που γράφει “ελάτε να γίνετε μέλη στο εργατικό δυναμικό της επιχείρησής μας υποβάλλοντας το βιογραφικό σας εδώ” και σε περιμένουν δυο-τρία άτομα με το χαμόγελο να σε κεράσουν μπισκοτάκια, σοκολατάκια και καφέ για να υποβάλεις το βιογραφικό σου  και να περάσεις την συνέντευξη επιτόπου!

Υπάρχει τρομερή υπερκατανάλωση! Τεράστια σπατάλη και μεγάλος όγκος φαγητού που καταλήγει στα σκουπίδια. Δεν είναι και κάτι καινούργιο ή πρωτάκουστο βέβαια! Ωστόσο, άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…Πραγματικά λυπηρό. Και άδικο..

Υπέρογκα ποσά χρειάζεται να δαπανήσεις για να φροντίσεις την υγεία σου! Τόσο που προσεύχεσαι να μην πάθεις τίποτα. Πού να σου τύχει κάτι έκτακτο δηλαδή και ειδικά αν δεν είσαι και ασφαλισμένος,την πάτησες…Πάντως σε επείγουσα ανάγκη θα έρθουν σίγουρα το ασθενοφόρο μαζί με την πυροσβεστική και πιθανό και την αστυνομία και θα σε σώσουν, λειτουργώντας άμεσα και αποτελεσματικά αλλά πριν το εξιτήριο από το νοσοκομείο μόλις πριν βγεις και ζητήσεις το λογαριασμό ή ακόμη καλύτερα αν ο λογαριασμός ,η γνωστή” λυπητερή”, έρθει στο σπίτι, θα πεθάνεις επιτόπου από ανακοπή καρδιάς !

Εδώ μετράει το μέγεθος! Όλα είναι μεγάλα και σε ποσότητα πολύ! Σπίτια, καταστήματα, οχήματα, προϊόντα, συσκευασίες, μερίδες στα εστιατόρια.

Σε όλα τα ροφήματα βάζουν θρυμματισμένο πάγο, χειμώνα καλοκαίρι και σερβίρουν μόνο παγωμένο νερό. Ακόμη και στα παιδιά σερβίρουν κρύο νερό. Ακόμη κι αν το ζητήσεις χωρίς πάγο θα έρθει πάλι κρύο! Από ψυγείο ή από ψύκτη! Δεν πιστεύω πάντως ότι υπάρχει Αμερικάνος που έχει πιει έστω μια φορά στη ζωή του νερό σε θερμοκρασία δωματίου!

Αν είσαι ανυποψίαστος και δεν αντέχεις τα καυτερά την πάτησες! Τα περισσότερα φαγητά είναι καυτερά. Κι αν ρωτήσεις και σου εγγυηθούν ότι το φαγητό που παρήγγειλες δεν είναι καυτερό μην τους πιστέψεις. Δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς εννοείς! Θεωρούν καυτερό μόνο “το μπουρλότο”!

Τι ωραία που δεν καπνίζουν πουθενά σε χώρο εσωτερικό! Επιτέλους απολαμβάνουμε και μια οικογενειακή έξοδο με τα παιδιά μας όταν βγαίνουμε για φαγητό! Άντε να φας σε ελληνική ταβέρνα (στην Ελλάδα εννοώ) που θα είναι παντελώς άκαπνη! Όνειρο θερινής νυκτός!

Η πώληση και η χρήση της μαριχουάνας εδώ ΔΕΝ είναι απαγορευμένη (το μαύρο κυκλοφορεί ελεύθερο) και επιτρέπεται να καπνίζει κανείς δημόσια σε ανοιχτό χώρο. Βγαίνεις δηλαδή έξω από το σπίτι και στα δέκα βήματα βρωμάει “μπαφίλα”. Είδα και πολλές επιγραφές που εκθειάζουν την επιτρεπτή χρήση της μαριχουάνας εδώ και τον θετικό αντίκτυπό της στην κοινωνία του Κολοράντο (ότι βοηθάει για ιατρικούς λόγους, αποφυγή και μείωση βίαιων περιστατικών και άλλα τέτοια). Άντε καλά…

Σχετικά με το αλκοόλ. Το αλκοόλ εδώ θεωρείται πως είναι για τους περιθωριακούς. Λες και θα ξορκίσουν το κακό αν σε δουν να πίνεις ή να ζητάς κάποιο αλκοολούχο ποτό. Το πρόστιμο είναι τσουχτερό σου αφαιρούν πόντους από το δίπλωμα, άμεσα σου παίρνουν την άδεια οδήγησης και πολύ εύκολα πας και φυλακή αν σε σταματήσουν, ενώ οδηγείς και έχεις πιει. Μπορεί ακόμη και με λίγο παραπάνω από μια ή δυο μπύρες. Πάντα εννοείται ψωνίζεις κάποιο αλκοολούχο ποτό δείχνονταςτην ταυτότητα ή διαβατήριο σου που να δείχνει την ηλικία σου για να επιβεβαιώσουν ότι είσαι άνω των 18. Αν δεν έχεις κάποιο τέτοιο αποδεικτικό για την ηλικία σου δεν παίρνεις.

Οι δρόμοι είναι μεγάλες ευθείες, καθόλου επικίνδυνοι χωρίς μποτιλιαρίσματα, η  οδήγηση (όλοι οδηγούν αυτόματα αυτοκίνητα), η σήμανση και ότι σχετίζεται με την οδική κυκλοφορία είναι πολύ απλό και πολύ ανώδυνο ζήτημα! Τόσο απλό και τόσο εύκολο που βλέπεις κάτι γιαγιάδες 90 χρονών ή κάτι δεκαπεντάχρονα (επιτρέπεται η οδήγηση σε 15χρονο σαν ένα πρώτο εκπαιδευτικό στάδιο με ορισμένες προϋποθέσεις βέβαια, μέχρι να πάρει πλήρη άδεια οδήγησης στα 18) να οδηγούν κάτι αυτοκίνητα σα νταλίκες και απορείς! Εντυπωσιάζεσαι δηλαδή! Μετά από λίγο καιρό όμως, συνειδητοποιείς ότι αν βάλεις και τον σκύλο σου να οδηγήσει εδώ μια χαρά θα τα πάει. Το αυτοκίνητο πάει μόνο του. Πρόβλημα πάρκινγκ δεν υπάρχει πουθενά μα πουθενά. Παντού βρίσκεις να παρκάρεις! Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις βιαστικών οδηγών και τα όρια ταχύτητας τηρούνται εδώ. Επομένως δικαιολογείς κάπως τα πράγματα. Μηχανάκι ακόμη δεν έχω δει να κυκλοφορεί! Κάτι μηχανές μόνο κι αυτό πολύ περιστασιακά. Ακόμη και ο ντελιβεράς “στην πούδρα έρχεται” που λέμε, πάντα με το αυτοκίνητο!

Η λεκάνη στην τουαλέτα είναι γεμάτη με νερό που νομίζεις ότι αν πέσεις μέσα θα πνιγείς. Το πανηγύρι λαμβάνει χώρα όμως όταν τραβήξεις καζανάκι! Εξαφανίζεται το περιεχόμενο μαζί με το νερό και επανέρχεται καθαρό στη συνέχεια λες κι έχει πάθει κάτι σαν αναρρόφηση…

Στην μπανιέρα συναντάς συνήθως μόνο ντους. Δυσεύρετο το καλώδιο με τηλέφωνο που πετάει νερό.. Και αυτό σας το λέω έχοντας δει αρκετά σπίτια ή δωμάτια ξενοδοχείου μέχρι να εγκατασταθούμε κάπου μόνιμα. Ίσως κατόπιν αναζήτησης και παραγγελίας να βρεις κάτι.

Στους ανελκυστήρες το ισόγειο ορίζεται ως ο αριθμός ένα και δίπλα ένα αστεράκι , “1*”. Μην μπερδευτείτε αν θέλετε να πάτε στον πρώτο όροφο. Ο πρώτος εδώ είναι το ισόγειο!

Ταξί δεν χρησιμοποιούν οι Αμερικάνοι. Προτιμούν συνήθως το Uber ή το Lyft, που είναι κάτι αντίστοιχο. Είναι σίγουρα πολύ πιο φθηνό σε σχέση με το ταξί και οποιοσδήποτε που έχει άδεια οδήγησης μπορεί να γίνει οδηγός διαθέτοντας το δικό του αυτοκίνητο και χρησιμοποιώντας απλά την αντίστοιχη εφαρμογή στο κινητό του, αφού προηγουμένως δώσει κάποια προσωπικά στοιχεία (on line). Για “ταξίμετρο”, τηλεφωνικό κέντρο, παραλαβή επιβατών, χάρτη κλπ, δεν χρειάζεται να ανησυχεί ο οδηγός καθώς τα κάνει όλα η εφαρμογή (το app) αρκεί ο ενδιαφερόμενος να διαθέτει internet στο smart κινητό του. Τόσο απλά.

Σουπερμάρκετ. Όλα τα σουπερμάρκετ εδώ είναι τόσο διαφορετικά! Πολύ μεγάλα και έχουν τα πάντα μέσα! Από τρόφιμα, μέχρι κοσμήματα, βρεφικά είδη, ηλεκτρικές συσκευές, είδη σπιτιού, εργαλεία, έπιπλα, ρούχα και παπούτσια. Ότι χρειάζεσαι το βρίσκεις εκεί! Μεγάλα, με τεράστια ποικιλία προϊόντων, με καταστήματα οπτικών μέσα, ακόμα και μικρά ιατρεία, άλλοτε και Starbucks. Στα περισσότερα σουπερμάρκετ πάντως σερβίρεται fast food! Καμιά πίτσα, κάνα σαντουιτσάκι ή hot dog κλπ. Είπαμε το γρήγορο φαγητό δεν λείπει από πουθενά.

Όταν χρειάζεσαι βοήθεια στις αγορές σου και δεν υπάρχει γύρω κάποιος πωλητής ενώ βρίσκεσαι μέσα σε ένα αχανές κτήριο, τι κάνεις; Όταν πρόκειται για κάτι συγκεκριμένο που ψάχνεις, και θες πληροφορίες υπάρχει συνήθως κάποιο τηλέφωνο -σαν τηλεφωνικός θάλαμος- μέσα στο πολυκατάστημα, το σηκώνεις και σου λένε ότι εφόσον χρειάζεσαι βοήθεια για τις αγορές σου, να περιμένεις στο σημείο που βρίσκεσαι και εμφανίζεται ξαφνικά κάποιος πωλητής από την άλλη άκρη του μαγαζιού να σε εξυπηρετήσει!

Οι τιμές των αγαθών σε κάθε σουπερμάρκετ διαφέρουν ακόμη και από γειτονιά σε γειτονιά – που λέει ο λόγος – γιατί υπάρχει διαφορετικός ΦΠΑ για τα προϊόντα, και πάντοτε στο ράφι αναγράφονται οι τιμές, άνευ ΦΠΑ! Παρεμπιπτόντως τα περισσότερα προϊόντα εδώ είναι πολύ φθηνότερα σε σχέση με την χώρα μας, αλλά και τις αποδοχές του μέσου εργαζόμενου Αμερικάνου.

Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση εδώ είναι ότι ψωνίζουν στο σουπερμάρκετ κάθε λογής και ηλικίας άνθρωποι, ακόμη και άνθρωποι με κινητικά και όχι μόνο προβλήματα, αφού υπάρχει  ειδικό ηλεκτρικό καροτσάκι για να εξυπηρετούνται και οι ηλικιωμένοι. Με το καλαθάκι του πάντα, για να βάζει ο πελάτης μέσα τις αγορές του και έτσι δεν χρειάζεται να κουράζεται ή να κουβαλά μπαστούνι ή πατερίτσες! Ακόμη και εγώ που έχω δυο παιδάκια και δεν μπορώ να κουβαλάω από το χέρι τις κόρες μου μέσα σε τέτοιες τεραστίων εκτάσεων επιχειρήσεις,  υπάρχει καρότσι αγορών δυο θέσεων για τα παιδιά. Άντε μετά να ψωνίσω ευχάριστα και ανώδυνα μέσα σε οποιωδήποτε σουπερμάρκετ στην Ελλάδα.. Πόσο μάλλον η γριά γιαγιά μου. Αδύνατο!

Ο καιρός είναι υπέροχος, με ηλιοφάνεια 360 μέρες το χρόνο. Το υψόμετρο αρκετά μεγάλο (1564-1731μ.) και ως εκ τούτου η υγρασία σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Τέλος, το μέρος είναι ιδιαίτερα φιλικό για οικογένειες και μπορείς να συμμετέχεις σε πάρα πολλές δραστηριότητες μαζί με τα παιδιά σου: να πας σε ειδικά διαμορφωμένα μουσεία για παιδιά, σε βιβλιοθήκες που υπάρχει πάντοτε ειδικός χώρος απασχόλησης για τα παιδιά κάθε ηλικίας (και είναι δωρεάν παρακαλώ), πολυχώροι με τραμπολίνα, λουνα παρκ, ice skating, χιονοδρομικά, να κάνεις ποδηλατάδα να πας σε κάποιο κοντινό recreation center κλπ.

Ακόμη, στο Ντένβερ θα συναντήσεις υπέροχα πάρκα, πολλά γήπεδα γκολφ, περιποιημένα και προσεγμένα από κάθε άποψη σχολεία, καθαρούς δρόμους και πλατείες, αμέτρητους χώρους με πράσινο για εξωτερικές δραστηριότητες, πικ- νικ, παιδικές χαρές, πισίνες, ζωολογικό κήπο, ενυδρείο .

Παρόλα αυτά Ελλαδάρα μου, μου λείπεις..

SupercoolMama

Τώρα που φεύγει το 17…

Επιτέλους το ‘πιασα το ρημάδι να ξεκουνηθώ να γράψω.. Πάνε δυο βδομάδες τώρα ίσως και περισσότερο που έχω να γράψω στο blog μου..Ούτε ένα ποστ..(!) Ούτε μια φωτογραφία βρε αδερφέ (!)..Δεν ξέρω ειλικρινά.. Δεν ήμουν στα καλά μου..Δεν έιχα όρεξη γιατί είχα τις δικές μου φουρτούνες και τα καθημερινά άγχη της μητρότητας…Όπως λέει ένας αγαπημένος φίλος, γράφω από έμπνευση.. Και ειλικρινά δεν μου έλειψε αυτές τις μέρες καθόλου.. Μπορώ να πω κιόλας ότι είχα μπόλικο υλικό να γράψω και η έμπνευση μου δεν σταματά, έρχεται αμέσως μόλις καθίσω μπροστά στο laptop μου! Λες και μόνες τους προβάλλουν στην οθόνη οι λέξεις.. Αυτό που μου έλειπε δεν ήταν ούτε ο χρόνος .. Εντάξει δεν μου περισσεύει κιόλας εδώ που τα λέμε.. Με το ρολόι να βρω λίγο χρόνο για ένα γρήγορο μπάνιο, και τουαλέτα “με το κλειδί στο χέρι” όπως έλεγε ο Μπονάτσος κάποτε.. Αυτά τα βασικά. Αλλά αν θες μπορείς..Πάντα μπορείς αν θες.. Από κάπου αλλού ξεκλέβεις..

Όρεξη δεν είχα και για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω απέφευγα όπως ο διάoλος το λιβάνι να γράψω το επόμενο ποστ..Και η “Ελενάρα”, η SupercoolMama;;; τι έγινε; Πάει περίπατο κι αυτή καμιά φορά..Την αφήνω κι εγώ λάσκα που και που..Ας παει στο καλό θα επιστρέψει κάποια στιγμή. Άνθρωποι είμαστε κι όχι ρομπότ..Α! Και τώρα που είπα άνθρωποι..! Άνθρωποι με σφάλματα, με τα πάθη, με τις αδυναμίες μας, με καρδιά και λογική και με αρετές (να μη τα ισοπεδώνουμε και όλα..!)… Κι ήρθε η ώρα,  αυτή η ώρα που πρέπει να κάνω την προσωπική μου ανασκόπιση για την χρονιά που πέρασε..

Τί αφήνει πίσω..τί χρωστά..τί γεύση είχε…πώς θα κλείσει πριν το 2018;

Συναισθήματα ανάμεικτα.. Κενό…

Πρέπει να μπει μια τάξη.. Είναι πολλά για να τα διαχειριστώ τόσο γρήγορα.. Το 2018 πάντως θα με βρει αλλιώς… Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Με νέο λουκ, καινούργιο μαλλί δηλαδή και μερικά παραπανίσια κιλά, μετανάστης στην μακρινή Αμερική, επίδοξη κιθαρίστρια και blogger,  με καινούργιους ανθρώπους γύρω μου, σε νέο σπίτι, νέο περιβάλλον, άλλη κοινωνία, μακρυά από τους δικούς μου, μακρυά από την συνηθισμένη μου “ελληνική” πραγματικότητα. Δεν το λες και άσχημα..

Από την άλλη, το 2017 αφήνει πολλά πίσω του.. Μέσα σε ένα μήνα άλλαξε η ζωή μας, η κατεύθυνσή μας, δεν είναι και λίγο.. Περάσαμε άγχη, αγωνίες, χαρές και λαχτάρες.. Κάναμε ξεκαθαρίσματα μέσα μας και έξω μας, με ανθρώπους που στα δύσκολα ήταν εκεί κοντά μας, που συμμετείχαν στον ενθουσιασμό και στην χαρά μας και δίνανε τις αγκαλιές και τις ευλογίες τους για μια καλύτερη ζωή εδώ στα ξένα. Με ανθρώπους που προσπαθούσαν να δείξουν ότι χαίρονται αλλά τους έβγαινε μια “πικροχολία” και εκείνο το προσποιητό χαμόγελο και το συνηθισμένο “έλα ρε..;”, ” σώπα ρε;”, “το πήρατε απόφαση τελικά;” “Α..μεγάλη απόφαση..”.

Ε ναι λοιπόν ήταν μια μεγάλη απόφαση, μια απόφαση ζωής που πραγματικά ήταν η καλύτερη που έχουμε πάρει μέχρι στιγμής! Και επειδή οι μεγάλες απόφάσεις θέλουν μεγάλα…κότσια.. θεωρώ ότι δεν μου έλειψαν μέσα στο 2017..

Και με αυτά τα κότσια μπορώ και να εκφράζω ότι βλακεία μου έρθει στο μυαλό μου μέσα από αυτό το μαραφέτι.. Γι αυτό, πρωτίστως  θέλω να ζητήσω ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ και ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΣΥΓΝΩΜΗ από κάποιους ανθρώπους που έχω πληγώσει  και στο παρελθόν, που έχω αφήσει σημάδια στην ψυχούλα τους, γνωρίζοντάς το ή αγνοώντας το άλλοτε (ποτέ όμως δεν είχα τέτοια πρόθεση), έτσι για να φύγει το 2017 αφήνοντας με πιο ελαφρυά κάπως και με καθαρότερη συνείδηση. Να πω ένα μεγάλο Σ ‘ ΑΓΑΠΩ στους δικούς μου ανθρώπους που είναι η οικογένεια μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, οι γονείς και τα αδέρφια μου, οι αληθινοί μου φίλοι που με στηρίζουν και με αγαπούν όλο το χρόνο, ένα μεγάλο ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ σε κάθε αγαπημένο πρόσωπο που άφησα πίσω σε συγγενείς και φίλους και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους αυτούς που πήραν, έδωσαν και δίνουν κομμάτι από την ψυχή τους για να είμαι σήμερα αυτή που είμαι, μια SupercoolMama τόσο πλήρης και τόσο ευτυχισμένη!

Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο από το 2017! Πιο αισιόδοξο, πιο χαρούμενο να μας βρει γερούς και ευτυχισμένους. Λιγότερη δυστυχία και περισσότερη πίστη σε ότι μας κρατάει ζωντανούς,  αγαπημένους και μας εμπνέει !

Καλή και Ευλογημένη Χρονιά σε όλο τον κόσμο!

SupercoolMama

 

Μετανάστης; Supercool όπου κι αν βρεθείς!

Ξενιτεύεσαι; Πήρες την μεγάλη απόφαση να αλλάξεις χώρα για προσωπικούς, οικονομικούς ή επαγγελματικούς λόγους; Είσαι μόνος σου σε αυτό το ταξίδι; Με τον σύντροφο ή την οικογένειά σου; Με κάποιον ή κάποιους φίλους; Είναι μονόδρομος για σένα η μετανάστευση ή μήπως μια συνειδητή επιλογή; Ότι από τα παραπάνω κι αν ισχύει μάθε να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου απέναντι σε μια τέτοια αλλαγή για να είναι η μετάβαση, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη.

Θα σου δώσω παρακάτω μερικές συμβουλές μέσα πάντοτε από την δική μου “ματιά” και εμπειρία ως νέα μετανάστης για να παραμείνεις Supercool όπου κι αν βρεθείς !

  1. Καταρχάς μην κλαις την μοίρα σου! Όπου και να βρίσκεσαι ότι και αν κάνεις δεν θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο με το να μιζεριάζεις. Αντιθέτως, επιβαρύνεις σημαντικά την ψυχολογία σου και μένεις πίσω. Σκέψου το σαν ευκαιρία να γεμίσεις με νέες εμπειρίες και να διευρύνεις τους ορίζοντες σου σε πολλούς τομείς.

  2. Κλείσε τα αυτιά σου σε κάθε “αυθεντία” ή κάθε “καλοπροαίρετο” που σε συμβουλεύει – χωρίς να το ζητήσεις εννοείται – επειδή άκουσε από τον/την “τάδε” που είπε για τον /την “τάδε” που έζησε στα ξένα και πάει λέγοντας..

  3. Πάρε πληροφορίες από αξιόπιστες μόνο πηγές και μην πιστεύεις ότι σου λένε! Ο καθένας μας προσαρμόζεται διαφορετικά και έχει τη δική του στάση ζωής , γι αυτό ότι κι αν σου πούνε ξαναφιλτράρισε το ή απλά αγνόησε το ή μην επηρεάζεσαι.

  4. Προχωράς, κοίτα λοιπόν μπροστά και κλείσε τα αυτιά σου σε όσους δεν βλέπουν ποτέ κάτι καλό και μονίμως προσπαθούν να μεταλαμπαδεύσουν τους φόβους τους ή την προσωπική τους άποψη ή τρόπο ζωής σε ανθρώπους που είναι έτοιμοι να ρισκάρουν και να τολμήσουν να αναζητήσουν καλύτερη τύχη. Δική σου είναι η ζωή, δική σου η απόφαση και κουμάντο θα κάνεις εσύ στο πώς θα νιώθεις μέσα σου αλλά και έξω σου.Να σου πω για εμένα, προσωπικά, δεν άφησα στιγμή να με καταβάλλει η μιζέρια μου! Και το εννοώ! Ήταν κοντά μου αλλά δεν της έκανα το χατίρι. Κοίταξα μπροστά και ένιωσα καλά (αισιόδοξος άνθρωπος δεν είμαι άλλωστε;)! Και φυσικά έκλεισα τα αυτιά μου σε αυτούς που μου έλεγαν χαριτολογώντας “ε.. τώρα χαίρεσαι που φεύγεις αλλά που να ‘ξερες τι σε περιμένει και πόσο θα αλλάξει η ζωή σου..μόνη σου εκεί στα ξένα με δυο μωρά..”!Πώ πώ… τι συμφορά με βρήκε; Δείτε με τα “χάλια” μου έχω…Έχω ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου (πότε θα το ξανάκανα αυτό; Αμερική οικογενειακώς;;..Δυσκολάκι το βρίσκω), είμαι με την οικογένεια μου, που πολύ την αγαπώ, είμαστε υγιείς, γνωρίζουμε νέα μέρη, κάνουμε νέους φίλους, έχουμε περισσότερες ευκαιρίες για πρόοδο και προκοπή (δυστυχώς για την χώρα μας που “νοσεί” αυτή τη στιγμή), η ζωή μας κυλά όμορφα. Ε λοιπόν, να σας πληροφορήσω ότι η πραγματικότητα που μου παρουσίασαν “για να μη παίρνουν τα μυαλά μου αέρα εκεί στην Αμερική” που βρίσκομαι δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ζούμε εδώ! Τελεία, για να μην παρεκτραπώ άλλο!

  5. Προετοίμασε τον εαυτό σου συναισθηματικά! Δεν είναι ποτέ και για κανέναν εύκολο. Είναι δύσκολο πραγματικά ναι! Θα περάσεις από διάφορα στάδια και είναι φυσικό κάτι τέτοιο. Θα νιώσεις ενθουσιασμό, χαρά, στεναχώρια, μοναξιά, εκνευρισμό, απογοήτευση, ρατσισμό, απόρριψη, νοσταλγία. Όμως να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις κάθε πρόκληση και μην το βάζεις κάτω. Σύντομα όμως θα αντιλαμβάνεσαι πιο “καθαρά” και πιο πολλά, ενώ δεν θα χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα γι’ αυτό που είσαι. Θα ανακαλύψεις καινούργια όρια σου και ίσως να αναθεωρήσεις για πολλά, ζώντας σε μια άλλη πραγματικότητα, πολύ διαφορετική από αυτή που ζούσες έως τώρα. Μην πεις ποτέ, – όπως με παρότρυνε ένας αγαπημένος φίλος μετανάστης στην Αυστραλία, “πού βρίσκομαι τώρα;¨πού πάω;¨γιατί είμαι μόνος και τόσο μακρυά;” κλπ. Θυμήσου απλά τι κατάσταση άφησες πίσω σου (σκόνη; θρύψαλα; συντρίμμια; καμένη γη; χρέη; δυσκολίες; ανεργία; εκμετάλλευση;) και θα τότε θα καταλάβεις την διαφορά. Κι εγώ ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα αλλά είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για τα χειρότερα και κοιτώντας αισιόδοξα το μέλλον μου ένιωσα αμέσως ανακούφιση και ότι κάνω το σωστό για μένα και την οικογένειά μου.

  6. Δημιούργησε ευκαιρίες για τον εαυτό σου και την οικογένεια σου! Προοπτικές για να ευημερήσετε και να περάσετε καλά! Δεν θα έρθει κανένας απομηχανής θεός να ανακαλύψει τις δυνατότητες και τα ταλέντα σου. Πρέπει ο κόσμος να σε γνωρίσει και η αγορά ή ο μέλλον εργοδότης σου επίσης. Σε αυτό το παιχνίδι είσαι μόνος και πρέπει να ανοίξεις τα χαρτιά σου εσύ ο ίδιος! Μάθε να παίζεις καλά λοιπόν και κάνε ότι περνάει από το χέρι σου για να δικτυωθείς και να “λανσάρεις” τον εαυτό σου όσο πιο καλά μπορείς. Σκέψου ότι είσαι ένα προϊόν και πρέπει να πουλήσεις σε μια νέα αγορά! Πρώτα πίστεψε σε σένα και θα πιστέψουν και οι άλλοι μετά!
  7. Κάνε φίλους! Μην κλείνεσαι στον εαυτό σου αλλά βρες ευκαιρίες να ανοίξεις κουβέντα και να έρθεις πιο κοντά με τους ανθρώπους που έχετε κοινά ενδιαφέροντα και φαίνεται να ταιριάζετε. Πού; Παντού! Είτε είσαι έξω, στο δρόμο, σε ένα πάρκο, σε κάποιο εστιατόριο, είτε στο εργασιακό σου περιβάλλον και φυσικά στην εκκλησία ή στην ελληνική κοινότητα, μεταξύ των ομογενών που σίγουρα θα συναντήσεις. Έστω κι αν δεν είσαι τόσο κοινωνικός και γενικά δυσκολεύεσαι. Αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία σε κάποιον να σε προσεγγίσει. Πίστεψέ με υπάρχουν πολλοί που νιώθουν το ίδιο και έχουν επίσης ανάγκη από παρέα και φίλους! Κι όταν λέμε πολλοί εννοούμε ΠΟΛΛΟΙ! Εγώ βρήκα παρέα, έχω γνωρίσει διαφόρων εθνικοτήτων κόσμο και νιώθω τόσο καλά και τόσο ευγνώμων που έχω αποκτήσει νέους φίλους που νιώθω τόσο οικεία σαν να γνωριζόμαστε μια ζωή! Μια ζωή που μου χρώσταγε μια φίλη σαν την Νατάσα που την είχα και στην δεδομένη στιγμή, τόσο πολύ ανάγκη!

  8. Μη μασάς γενικά! Είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ! Μη μασήσεις πουθενά γιατί πολύ απλά είμαστε ξεχωριστοί ! Πώς να το κάνουμε;;;; Από την εμπειρία του άντρα μου τουλάχιστον που έχει ταξιδέψει σε 12 χώρες (μπορεί και παραπάνω) τα τελευταία πέντε χρόνια, θέλω να ξέρεις ότι ξεχωρίζουμε στο εξωτερικό. Χωρίς να επιδιώκω να υποτιμήσω τις άλλες εθνικότητες ή φυλές, έχουμε ένα στοιχείο, ένα χαρακτηριστικό, μια “ρετσινιά”, ένα ταμπεραμέντο μοναδικό στον κόσμο. Ίσως τα βιώματά μας, ο πολιτισμός μας, η παιδεία μας, το DNA μας (;)..δεν ξέρω… αλλά μη τυχόν και υποτιμήσεις τον εαυτό σου! Είσαι Έλληνας και εκμεταλλεύσου το υπέρ σου! Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό!

Ελπίζω να σου φανούν χρήσιμα αυτά που σου γράφω και να σου δώσουν ώθηση και κουράγιο να πας μπροστά! Δεν ξενιτεύτηκα σε καμιά περίπτωση για να καταδικάσω και να ρίξω λάσπη και μαύρη πέτρα στην χώρα που γεννήθηκα, μεγάλωσα, γαλουχήθηκα με τα ήθη και τις αξίες της και να την κατηγορώ μόνιμα για την μιζέρια και τα κακώς κείμενά της! Ναι, το κάνουνε πολλοί μετανάστες και με πειράζει! ΚΟΦΤΕ ΤΟ! Γιατί εμάς τους υπόλοιπους ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΣΑΣ! Δεν υπάρχει πιο μοναδικό μέρος στην γη από την Ελλαδάρα μας! Είμαι περήφανη πολύ για την καταγωγή μου και την χώρα μου παρά την άσχημη κοινωνικοοικονομική κατάστασή στην οποία περιήλθε, αλλά κακώς ή καλώς εμείς οι ίδιοι, ο καθένας χωριστά σαν άτομα κάνουμε μαζί μια Ελλάδα ολόκληρη. Θα ‘θελα να κάνουμε το αυτονόητο, το πιο απλό, να βοηθάμε όπως μπορούμε και να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας όπου και να είμαστε, βρίσκοντας ανθρώπους να μας εμπνέουν! Με αυτή μου την ανάρτηση θα θελα να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους ανθρώπους! Αυτούς τους Supercool…!

SupercoolMama

SupercoolMama: Μην αφήσεις το Σαββατοκύριακο απλά να περάσει!

Να ΄μαι και εγώ!Καλή βδομάδα είπαμε;;; Καλό μήνα;;;Μάλλον όχι κι αυτό γιατί έχω μέρες να γράψω αλλά έπρεπε να φροντίσω κι εγώ να παραμείνω SupercoolMama κι έτσι πήρα “ρεπό” από το blogging..

Παρόλα αυτά πιάνω τον εαυτό μου καθημερινά να λέει.. “Αχ να το επόμενό μου ποστ!”..”πρέπει να γράψω και γι’ αυτό.. πρέπει να γράψω και για εκείνο ..και για τ’ άλλο…”- και είναι τόσα πολλά, αλήθεια – αλλά όσο περνάει η μέρα, γεμίζει ο χρόνος μιας μαμάς με διάφορα και πολλές φορές απρόβλεπτα και ξαφνικά ο χρόνος δεν επαρκεί και κάτι πρέπει να μείνει πίσω ή να στριμωχτεί κάπου…και κάπου τα χάνω..κάπου μπερδεύομαι..Σε εκείνο ακριβώς το σημείο λέω timeout επειγόντως και συνειδητοποιώ ότι χρειάζεται να κάνω επαναφόρτιση τις μπαταρίες μου..ότι έχω κλατάρει..

Και για καλή μου τύχη ήρθε Σαββατοκύριακο!!!ας φροντίσουμε τον εαυτό μας λίγο κι εμείς οι μαμάδες γιατί από εμάς εξαρτάται και η ευημερία των παιδιών μας..και ξέρουμε πολύ καλά πως αν μια μαμά δεν είναι καλά είτε σωματικά είτε ψυχολογικά, τα παιδιά της δεν θα ναι ευτυχισμένα και ευχαριστημένα γιατί καλώς ή κακώς η φροντίδα της μαμάς δεν αντικαθίσταται με τίποτα στον κόσμο!

Λοιπόν από το Σάββατο το πρωί κιόλας αλλάξτε ρυθμούς εφόσον βέβαια δεν εργάζεστε, και:

  1. κοιμηθείτε λίγο παραπάνω ή αν δεν είναι εφικτό αυτό χουζουρέψτε στο κρεβάτι..ο γλυκός και στοργικός σας σύζυγος μπορεί να αναλάβει να σας φτιάξει το πρωινό δίνοντάς σας λίγο παραπάνω χρόνο..ο δικός μου αντρούλης πάντως σηκώνεται και φροντίζει τα παιδιά μέχρι το πτώμα “SupercoolMama” να σηκωθεί απ το κρεβάτι και δεν ξέρετε πόσο τον ευχαριστώ και τον αγαπώ KAI γι’ αυτό!

  2. Ετοιμάστε ένα super οικογενειακό πρωινό, με ομελέτες, τοστάκια, φρούτα, χυμό γάλα, δημητριακά, κουλουράκια και καφέ ή μπουγάτσες!Ευκαιρία να φάτε όλοι μαζί, μαζεμένοι στο τραπέζι μιας και δεν γίνονται αυτά καθημερινά λόγω διαφορετικών ωραρίων.

  3. Αγνοείστε ό,τι δουλειές έχουν μείνει στη μέση και ετοιμαστείτε για ένα καφεδάκι ή οικογενειακό περίπατο..οι δουλειές μπορούν να περιμένουν..άσε που δεν τελειώνουν ποτέ..το Σαββατοκύριακο όμως θα ξανάρθει σε μια εβδομάδα!You choose!

  4. Κάντε πρόγραμμα, πως θα περάσετε καλά και ευχάριστα με φίλους ή και μόνοι βάσει του οικογενειακού σας προϋπολογισμού, αναλόγως του πού θα θέλατε να πάτε για να περάσουν όλοι καλά, μικροί και μεγάλοι. Δεν χρειάζεται να ξοδέψετε ακόμη ούτε ένα cent, αρκεί να κάνετε μια επίσκεψη σε φίλους ή συγγενείς που θα θέλατε να τους δείτε και να περάσετε χρόνο μαζί ή ακόμη και να τους προσκαλέσετε για ένα καφεδάκι στο σπίτι.

  5. Προετοιμάστε μια μεσημεριανή ή βραδινή έξοδο ( για καφέ, φαγητό, ποτό, σινεμά, συναυλία) με το άλλο σας μισό εάν υπάρχει δυνατότητα για να αναλάβει κάποιος παππούς και γιαγιά ή συγγενής, ή babysitter. Αν πάλι αυτό φαντάζει “ουτοπία” υπάρχει πάντα χρόνος για μια movie night με μπόλικα ποπ-κορν, τοστάκια, pizza ή hot-dog ένα ποτήρι μπύρα ή κρασάκι εφόσον τα παιδιά θα κοιμούνται!

  6. Ντυθείτε, βαφτείτε, χτενιστείτε, κάντε μανικιούρ και πεντικιούρ, πηγαίνετε για τρέξιμο ή περίπατο ή γυμναστήριο! Θα νιώσετε τόσο όμορφα που κάνετε κάτι και για τον εαυτό σας..κάτι που δεν το κάνετε καθημερινά ή σας λείπει..

  7. Βάλτε μουσική και χαλαρώστε ή χορέψτε ή και τραγουδήστε!Μόνες ή με τα παιδιά σας. Η μουσική μας ταξιδεύει, μας απογειώνει! Ακούστε ότι σας ευχαριστεί και σας γεμίζει! Αμέσως θα αλλάξει η διάθεσή σας!

  8. Κανονίστε μια εκδρομή! Στο βουνό, στην θάλασσα, στην πόλη, στο χωριό! Γεμίζουμε μπαταρίες λέμε..

  9. Δείτε τους φίλους σας ή μιλήστε μαζί τους! Τόσο απλό!Αφού πάντα με τα φιλαράκια μας περνάμε καλά και ακούνε κάθε “πόνο” μας, παράπονό μας, χαζομάρα μας, αγωνία μας, φόβο μας, σκέψη μας. Εάν δεν γίνεται πείτε τα στο τηλέφωνο! Γι αυτό είναι οι φίλοι !

  10. Παραγγείλετε φαγητό, φάτε έξω ή μαγειρέψτε κάτι γρήγορο! Δεν έχουμε χρόνο λεπτό για χάσιμο, θα αδράξουμε τη μέρα! Με μια ομελέτα, μια μακαρονάδα ή ένα ριζότο, ένα φαγητό προ-μαγειρεμένο ή που περίσσεψε, όλοι θα μείνουν ευχαριστημένοι και δεν θα χάσετε χρόνο στην κουζίνα!

Μην ξεχνάτε πως μια μαμά ξεκούραστη και γεμάτη από το Σαββατοκύριακο είναι μια χαρούμενη μαμά, με λιγότερα νεύρα και πιο έτοιμη να αντεπεξέλθει στο ρόλο της. Για όλους τους εργαζόμενους δεν ισχύει αυτό; Πόσο μάλλον δε για τον εργαζόμενο στην πιο απαιτητική δουλειά και μάλιστα χωρίς αμοιβή και ωράρια!

Και ενώ είμαστε στην αρχή της εβδομάδας, ανυπομονώ για το Σαββατοκύριακο! Εσείς;

Έως τότε καλή εβδομάδα και καλό μας μήνα!

SupercoolMama

Ποτέ δεν είναι αργά…

Από παιδί θυμάμαι λάτρευα την τέχνη…Κάθε είδος της..Τα χέρια μου δυστυχώς δεν “έπιαναν” ποτέ για ζωγραφική, χειροτεχνία, κατασκευές κλπ, όμως νωρίς κατάλαβα ότι μου άρεσε να τραγουδάω και με γοήτευε αισθητά η μουσική.

Με την δίδυμη αδερφή μου την Βούλα, τραγουδούσαμε μπροστά στο κασετόφωνο τότε – “τα παλιά τα χρόνια”- και ηχογραφούσαμε την φωνή μας. Πόσο περίεργο μου φαίνεται όσο το σκέφτομαι τώρα; Κι όμως… Στο σπίτι επίσης, πάντα κάναμε διαγωνισμούς τραγουδιού. Κάπου έχω διαβάσει ότι τα δίδυμα έχουν το χαρακτηριστικό να εκδηλώνουν από μικρά καλλιτεχνικές ανησυχίες.. Ίσως να ισχύει και στην δική μας περίπτωση αυτό. Λατρεύαμε από μικρά την μουσική και το τραγούδι.. Στο σπίτι έπαιζε καθημερινά το κασετόφωνο, πιο πολύ και από την τηλεόραση μπορώ να πω.

Περνώντας τα χρόνια, λίγο πιο σοβαρά και μπροστά πια σε κόσμο, άρχισα να τραγουδάω.. Από τις παιδικές χορωδίες στο σχολείο, στις σχολικές γιορτές, σε κάνα δυο διαγωνισμούς τραγουδιού ως έφηβη, με τους φίλους μετά το σχολείο σε κάποιο σπίτι μόνοι να τραγουδάμε και να φτιάχνουμε διάφορες μπάντες και εγώ εκεί, στο μικρόφωνο, στα πάρτι, στα καραόκε! Τι αγαλλίαση; Τι εφορία; Και ξαφνικά ήρθε και το ραδιόφωνο και οι μουσικές εκπομπές και εκεί που ήμουν ακροάτρια βρέθηκα σε ένα στούντιο κάποια στιγμή και ήμουν πια και μέρος μιας μουσικής εκπομπής στην πόλη μου. Γουάου!

Ποτέ μα ποτέ όμως δεν κατάφερα να ξεκινήσω μαθήματα μουσικής. Γιατί;; Έλα μου ντε;! Όλο κάτι συνέβαινε και έμπαινε ένα εμπόδιο στον δρόμο μου.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να το ξεκινήσω κάποιος κατάφερνε να με απομακρύνει από την επιθυμία μου αποθαρρύνοντας με. Δεν θα ξεχάσω κάποιον δάσκαλο μουσικής να μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσω “γιατί αυτά τα ξεκινάς από μικρή ηλικία”, και ότι “θέλει πολλά χρόνια και μαθήματα και μπόλικα λεφτά” και εγώ δεν είχα και πολλές επιλογές.. Μικρή επαρχιακή πόλη η Κοζάνη, πού να ψάχνεις τώρα και πού να βρεις, και “αν” και “όταν”.. Και είχαν άλλα προτεραιότητα πια.. Σχολείο, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, αυτά τα κλασσικά που “αξίζει” να επενδύσεις για το μέλλον σου..

Και το μαράζι μου;;; Μαράζι θα ‘μενε; Να μη μάθω να παίζω ποτέ κιθάρα που το λαχταρούσα τόσο;;; ΟΧΙ φυσικά!

Χθες ξεκίνησα το πρώτο μου μάθημα κιθάρας! Και ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! Ευτυχώς για μένα που ο σύντροφος μου καταλαβαίνει τις ανάγκες μου, με στηρίζει και με αγαπάει..Και ακόμα πιο εύκολα εδώ που είμαστε, στην Αμερική, με ενθάρρυνε να ξεκινήσω!! Σε ευχαριστώ Αλέξανδρε μου! Χωρίς εσένα δεν θα τα κατάφερνα! Είσαι τα φτερά μου!

Και φτάνω στις 16.30 στον Ζακ! Τον δάσκαλο που με περιμένει..Τον έχω βρει μέσα από μια ιστοσελίδα για μαθήματα κιθάρας και ορίστε το πρώτο μάθημα! Ένας χαμογελαστός νεαρός δάσκαλος, ευγενέστατος και με ωραία αύρα με περίμενε στο στούντιο του. Τι ωραία! Η καρδούλα μου χτυπούσε σαν παιδάκι πρώτη μέρα στο σχολείο.. Λαχτάρα και αμφιβολία μέσα μου.. αν είναι αληθινό όλο αυτό.. Έβγαλα την καινούργια και πρώτη μου κιθάρα και ένιωθα χαζήκιόλας, μήπως την κρατάω άτσαλα.. Κι όμως σε λίγα λεπτά κατάφερε να με κάνει να νιώσω πολύ άνετα.. Ότι ξέρω να την κρατάω σωστά από πάντα..”Μην κατηγορείς τον εαυτό σου..”, μου είπε, “αν προσπαθείς και προσπαθείς και δεν σου βγαίνει να κάνεις κάτι από αυτά που σου έδειξα, μην απελπίζεσαι..θα μάθεις”. “Θέλει λίγο χρόνο εξάσκησης καθημερινά και υπομονή!”.. “Και θέληση δάσκαλε…και θέληση”.

Γιατί αν κάτι το θέλεις τόσο πολύ, ποτέ δεν είναι αργά να το πραγματοποιήσεις! Το σύμπαν από ότι φαίνεται ακόμα μπορεί να συνωμοτήσει! Αν  αυτό δεν συνωμοτήσει, σημαίνει ότι δεν το ήθελες και τόσο.

SupercoolMama