Η πιο γλυκιά εκδήλωση αγάπης ενός 11-χρονου αγοριού προς τη μαμά του

Τι αξία θα είχε οποιαδήποτε εκδήλωση αγάπης χωρίς λόγια, χρώματα, τραγούδια, αρώματα; Όπως λέει και το γνωστό λαϊκό τραγούδι, είναι “γλυκό να σ’ αγαπούν” μα “και να σου το λένε”…

Πόσο μάλλον όταν αυτό το “σ ‘ αγαπώ” βγαίνει απ’ τα χείλη ενός μικρού παιδιού όπως ο 11-χρονος Χρήστος, γιος μιας μαμάς που τυχαία συνάντησα στο Διαδίκτυο και η μικρή ιστοριούλα της για την εκδήλωση της αγάπης του γιου της προς αυτή, την Supercool μαμά που τυχαίνει να την λένε και Ελένη, μόνο χαρά και συγκίνηση μου προκάλεσε !

Με αφορμή την ιστορία για την παρούσα ανάρτηση μου, έχω να πω πως ευτυχώς που πια έπαψε η αμφίδρομη εκδήλωση αγάπης μεταξύ γονέων και τέκνων να ‘ναι “ντροπή” και “ταμπού” όπως κάποτε ίσχυε.

Πλέον στις μέρες μας οι περισσότεροι γονείς φιλάνε, αγκαλιάζουν και έχουν αυθόρμητες τρυφερές στιγμές με τα παιδιά τους όποτε νιώσουν την ανάγκη να το κάνουν. Και Μπράβο τους!!! Ξεπεράστηκαν όλες εκείνες οι “βλακώδεις νοοτροπίες” (σε ένα μεγάλο βαθμό, ευτυχώς) που καταπίεζαν γονείς και παιδιά ως προς την εκδήλωση της μητρικής και πατρικής αγάπης. Μόνο έτσι μεγαλώνουν υγιή και ολοκληρωμένα παιδιά με αυτοπεποίθηση! Και οποίος αντιτίθεται και μιλά για παιδιά που “μη τα κακομαθαίνεις όλο με την αγκαλιά”, με τα φιλιά και την αγάπη ας έρθει να μου αντιπαρατεθεί!

Α! Και να σας εκμυστηρευτώ κάτι εδώ στα ξένα στην μακρινή Αμερική που ζω αυτούς τους επτά μήνες; Παρατηρώ τους Αμερικανούς, τις μαμάδες κυρίως, τις οποίες συναντώ καθημερινά με τα παιδιά τους, που στην πλειοψηφία τους δεν φιλάνε τα παιδιά τους συχνά δημοσίως τουλάχιστον. Μια αγκαλιά, ένα νεύμα, μια χειρονομία τύπου “hi-5”, “good job”, “good boy/girl”. Αυτά εν ολίγοις τα “γλυκανάλατα” κατ’ εμέ..

Αυτό βλέπω αυτό μεταφέρω.. Και μου κάνει τεράστια εντύπωση! Ίσως είναι θέμα κουλτούρας γιατί δεν συνηθίζουν να χαιρετάνε γενικά όταν συναντούν ο ένας τον άλλο με “σταυρωτά” φιλιά όπως εμείς οι Έλληνες και Ελληνίδες, παρά με ένα συνεχόμενο χτύπημα στην πλάτη πλησιάζοντας σε για αγκαλιά, έτσι που νομίζεις ότι θα ακολουθήσει θερμός “ασπασμός” αλλά καταλήγεις αν είσαι ανυποψίαστος να φιλάς μόνος-η στον αέρα ή στην χειρότερη να πέφτεις πάνω στο σβέρκο του άλλου είτε πρόκειται για άντρα είται για γυναίκα.

Αρκετά με αυτά όμως. Η ουσία ακολουθεί παρακάτω γιατί όπως λέει και η συνονόματη μαμά Ελένη, τα όμορφα συναισθήματα πρέπει να μοιράζονται. Έτσι αποκτούν μεγαλύτερη αξία.

Διαβάστε και κλάψτε (εγώ έκλαψα) :

( Χρήστος 11 χρονών): Καθόμαστε μαζί στον καναπέ κ με αγκαλιάζει κ με φιλά όπως μόνο αυτός ξέρει!! ……..οι αγορομάνες μπορείτε να με καταλάβετε.

( Χρήστος): Μαμά, όταν σε αγκαλιάζω η μυρωδιά σου μου θυμίζει καλοκαίρι!!

( Μαμά.. εγώ): Ναι παλικάρι μου?? Μήπως γιατί σου λείπουν η θάλασσα κ οι διακοπές??

( Χρήστος): Όχι μαμά, εσύ πάντα μου μυρίζεις καλοκαίρι. Κάθε φορά που σε αγκαλιάζω.

(Εγώ): Του δίνω το πιό γλυκό κ αγαπησιάρικό μου φιλί κ ο πρίγκιπάς μου φεύγει στο δωμάτιο.

ΑΦΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ Κ ΕΓΩ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Κ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ.

( Χρήστος): Να τί μυρίζεις μαμά κάθε φορά που σε αγκαλιάζω…….

Συγχαρητήρια γλυκιά μανούλα.. Να χαίρεσαι και να καμαρώνεις το τρυφερό πλάσμα που έφερες στον κόσμο και μεγαλώνεις με αγάπη..

Σ’ ευχαριστούμε που μοιράστηκες αυτή την τρυφερή προσωπική στιγμή μαζί μας.

SupercoolMama

Καλωσήρθες Άνοιξη!

Μπορεί ακόμη “μαρτάκια” να μην φορέσαμε (θα το κάνουμε σύντομα κι αυτό όμως), αλλά αλλάξαμε εποχή και διάθεση και ευτυχώς έχουμε περάσει το στάδιο με τις απανωτές ιώσεις που ως τώρα μας ταλαιπωρούσαν..

Έφτασε λοιπόν και η άνοιξη, και ο καιρός τις τελευταίες μέρες είναι supercool, με την θερμοκρασία να έχει αγγίξει τους 22 βαθμούς Κελσίου εδώ στο Ντένβερ του Κολοράντο! Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να προσθέσω ότι εδώ έχει σχεδόν όλο το χρόνο ήλιο (ακόμη και τις κρύες μέρες του χειμώνα) αλλά ο καιρός έχει περίεργες αυξομειώσεις θερμοκρασίας ακόμη και μέρα με τη μέρα. Σήμερα ο ήλιος έκαιγε τόσο πολύ που ακόμη και αυτή την στιγμή που σας γράφω και είναι βράδυ Σαββάτου εδώ, το πρόσωπό μου νιώθω να με καίει.. Κι έτσι αν αύριο “χιονίσει χαρτοπετσέτες” όπως λέει και κάποιος αγαπημένος φίλος, δεν θα εκπλαγώ κιόλας..

Ως SupercoolMama δεν θα μπορούσα να μην εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να βγούμε με την οικογένειά μου έξω από το σπίτι, να χαρούμε, να παίξουμε και να τρέξουμε, να κάνουμε πικ-νικ, να ξεδώσουμε και να αλλάξουμε διάθεση ακολουθώντας αυτήν του καιρού και φυσικά να βρεθούμε με αγαπημένους φίλους αφού είναι πάλι Σαββατοκύριακο !

Ευτυχώς που έχουμε κάνει φίλους καλούς, Έλληνες που ζούνε καιρό εδώ και μαζί ανακαλύπτουμε τις ομορφιές της φύσης, γεμίζουμε με νέες εικόνες, ήχους και εμπειρίες ζωής στη χώρα που μας φιλοξενεί.

Αρχικά, δώσαμε ραντεβού ψηλά στο βουνό “Red Rocks” και συγκεκριμένα σε κάποιο πάρκο εκεί κοντά που λέγεται “Matthews/Winters Park”. Εκεί μας πρότεινε να πάμε μαζί ο φίλος μας ο Γιάννης,ο οποίος ως περιπετειώδης τύπος, λάτρης της φύσης και των extreme sports προσγειώθηκε κάποια μέρα με το “παραπέντε” του (το γνωστό αλεξίπτωτο πλαγιάς) ανακαλύπτοντας το συγκεκριμένο μέρος, που σήμερα μάλιστα έσφυζε από κόσμο. Εγώ το ευχαριστήθηκα σαν μικρό παιδί και ένιωσα σαν να ήταν μια από εκείνες τις ηλιόλουστες “Καθαρές Δευτέρες” ή “Πρωτομαγιές” εκεί στο όμορφο χωριό που μεγάλωσα, στην Κοζάνη που πηγαίναμε στο βουνό και παρακαλούσαμε να μην τελειώσει εκείνη η μέρα απολαμβάνοντας την φύση και την μοναδικότητά της.

Κάναμε πικ-νικ, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε την πλαγιά στο βουνό με τα παιδιά μας και συνεχίσαμε το παιχνίδι και την βόλτα σε κάποιο κοντινό πάρκο οδηγώντας 5-10 λεπτά με το αυτοκίνητο για να φτάσουμε σε μια περιοχή που λέγεται Golden.

Εκεί αμολήσαμε τα παιδιά στην παιδική χαρά, έπειτα κάναμε βόλτα περνώντας πάνω από μια γέφυρα που διέσχιζε ένα ποτάμι, ενώ τριγύρω υπήρχαν γηπεδάκια τένις, baseball, μερικά διατηρητέα σπίτια χρυσοθήρων, ακόμη και κοτέτσια με κοτούλες. Εν ολίγοις, καλωσορίσαμε την άνοιξη σήμερα με τον πιο όμορφο τρόπο. Υπέροχη μέρα, με καλή παρέα, ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια, νέες εμπειρίες.

Από εμένα εκτός από μπόλικη θετική ενέργεια και αγάπη μια ακόμη ευχή εκτός από “καλό μήνα”: Μακάρι κάθε άνοιξη να ξεκινά έτσι όμορφα για όλους τους ανθρώπους, όπως ξεκίνησε η δική μου άνοιξη φέτος. Σήμερα. Μακάρι ο καθένας μας μέσα στην δική του “μιζέρια” και τα προβλήματα που τον απασχολούν να βρίσκει διεξόδους και τρόπους να βλέπει την ζωή θετικά. Μικρή είναι! Ας την χαρούμε λοιπόν.

Δεν σας λέω τίποτα παραπάνω! Θα τα δείτε τα υπόλοιπα στα παρακάτω βίντεο:

SupercoolMama

Μπισκότα και τούρτα σοκολάτας με αφορμή τον έρωτα και με υπογραφή Supercoolmama!

Δεν ήμουν ποτέ φαν του Βαλεντίνου, ναι αυτού που γιορτάζεται σήμερα (μην τον λέτε και άγιο γιατί με πιανει αναγούλα δηλαδή) και έχει καθιερώσει την 14η Φεβρουαρίου ως παγκόσμια πια -εμπορική θα έλεγα- γιορτή του έρωτα.

Φυσικά και είμαι συναισθηματικός τύπος και φυσικά με συγκινούν πάντοτε πράξεις και εκδηλώσεις αγάπης.. Ναι τέτοια είμαι και εγώ σκατοευαίσθητη.. Αλλά..

Ε, όχι ρε παιδιά, οι ερωτευμένοι δεν χρειάζονται αυτή την συγκεκριμένη μέρα για να γιορτάσουν!

Ένας αληθινά ερωτευμένος εκφράζει τα συναισθήματα του με κάθε ευκαιρία απέναντι στο ταίρι του, αλλά όπως και να έχει σε εμάς ειδικότερα τις γυναίκες, αρέσουν οι καρδούλες και τα λουλουδάκια και οι σοκολάτες και ότι άλλο χαριτωμένο μπορεί να μας χαρίσει κάποιος ακόμη και αυτή την ανούσια κατ’ εμένα ημέρα γιορτής!

Ωραίο είναι να δίνουμε και να εισπράττουμε αγάπη όλο το χρόνο, κάθε ημέρα που περνά, κι έτσι θα γεμίζουμε τις καρδιές μας με όμορφα συναισθήματα και θα νιώθουμε τουλάχιστον ότι είμαστε σημαντικοί στην ζωή αγαπημένων μας ανθρώπων.

Στον συνάνθρωπο μας, στο ταίρι μας, στους φίλους μας, στην γείτονα μας, στην οικογένεια μας. Και μπορούμε να το κάνουμε ανώδυνα και ανέξοδα και κυρίως ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Αξιοποιήστε ότι δυνατότητες έχετε και χαρίστε κάτι δικό σας αν θελετε να ‘ναι κάτι χειροπιαστό και ξεχωριστό. Μπορεί εν τέλει να μην είναι εντυπωσιακό ή αψεγάδιαστο αλλά σίγουρα θα έχει μεγαλύτερη αξία αν είναι φτιαγμένο με αγάπη και μεράκι και φυσικά απ τα τα χεράκια σας, κάτι στο οποίο δώσατε λίγο από το χρόνο σας για να το ετοιμάσετε.

Εγώ την περασμένη εβδομάδα λόγω τω γενεθλίων αγαπημένων φίλων ετοίμασα τα δικά μου γλυκίσματα που είχαν θέμα την αγάπη! Έτσι για να ‘μαστε και μέσα στο κλίμα των ημερών ! Ευπειθώς αναφέρω ότι ανακάλυψα την αγάπη μου για την ζαχαροπλαστική αφότου έγινα μαμά – όπως και πολλές νέες μαμάδες –  και νομίζω ότι σταδιακά βελτιώνομαι όσο περνά ο καιρός.

Μπισκότα βουτύρου με ζαχαροπαστα ετοίμασα για δυο πολύ γλυκά και αγαπημένα κορίτσια! Όχι δεν γιόρταζαν αλλά άξιζαν το μπισκοτάκι τους. Το άλλο γλυκάκι στο αλουμινόχαρτο είναι ένας γρήγορος κορμός πραλίνας (συνταγή Παρλιάρου) για να φάμε όλη η παρέα.Μπισκότα βουτύρου επίσης για τον φίλο μου τον Ζακ που είχε τα γενέθλια του και λατρεύει τα μπισκότα μου. Σε σχήμα καρδούλας και αυτά με επικάλυψη λευκής σοκολάτας και τρουφα.Όμως ετοίμασα και ένα ιδιαίτερο μπισκότο για την γυναίκα του που είναι έγκυος. Έτσι, γιατί τις μανούλες και κυρίως τις μέλλουσες μανούλες πρέπει να τις φροντίζουμε και να τις σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω..

Κουβαλάνε μια τουλάχιστον παραπάνω ψυχούλα μέσα τους.Τέλος, ο φίλος μας ο Κώστας είχε τα γενέθλια του και η τούρτα σοκολατίνα που του ετοίμασα ήταν και αυτή με θέμα την αγάπη.. Ερωτευμένος και ο ίδιος.. Αμ πως άλλωστε;

Δεν είναι Supercool;

Τις συνταγές μου θα τις μοιραστώ με χαρά σε επόμενο ποστ για να μην μακρηγορώ!

Ως τότε Χρόνια Πολλά σε όλους τους ερωτευμένους και τους αγαπησιάρηδες!

Με πολύ αγάπη,

SupercoolMama

Σήμερα έγινα κι εγώ πάλι παιδί

Σήμερα το πρωί, αφού σηκωθήκαμε μετά κόπων και βασάνων από το κρεβάτι, αποφάσισα να βγάλω τα κορίτσια μου έξω στο πάρκο, στο οποίο βρεθήκαμε για πρώτη φορά και ήταν μάλιστα 3′ δρομος με το αυτοκίνητο! Το είχαμε και οι τρεις ανάγκη. Να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα και αρκετό ήλιο! Πάει τώρα καιρός που δεν μπορούσαμε να βγούμε λόγω ιώσεων (που θερίζουν αυτή την εποχή) και προτίμησα να μην πάω με τα παιδιά σε κάποιο κλειστό χώρο πάλι εκθέτοντας τα σε νέα μικρόβια και ιώσεις.

Έτσι παρά την ψυχρούλα έξω, απολαύσαμε μια ηλιόλουστη μέρα, χαρήκαμε την φύση, λερώθηκαμε, αλλά πάνω απ’ όλα παίξαμε και ευχαριστηθήκαμε!

Σήμερα στο πάρκο θυμήθηκα πόσο πολύ δεν κρατιόμουν και εγώ παιδί και ήθελα να βγω έξω, να τρέξω, να λερωθώ, να “ελευθερωθώ”!

Την επόμενη φορά που θα το κάνουμε ευελπιστώ να πάμε με ποδήλατο!Supercool μαμάδες και μπαμπάδες ακούστε τις ανάγκες των παιδιών σας και βγάλτε τα έξω. Ξέρω ότι δεν είναι παντα εύκολο και μιλάω από προσωπική εμπειρία φυσικά, μιας και είμαι μαμά δυο νηπίων! Παρόλα αυτά αξίζει να αφήσουμε στην άκρη ότι άλλο μας απασχολεί, και να αφιερώσουμε λίγο χρόνο στα παιδιά μας για να παίξουμε μαζί τους.

Κάντε το!

Σήμερα πάντως με τα δυο μου κοριτσάκια στο πάρκο έγινα κι εγώ παιδί!

Και μαντεψτε (;) !

Ανυπομονώ να το ξανακάνω..!

Δείτε εδώ το βιντεο:

SupercoolMama

Ένα διαφορετικό απόγευμα Κυριακής

Το σημερινό απόγευμα Κυριακής είχε ελληνικό άρωμα και γεύση! Βρεθήκαμε με την οικογένεια μου, για έναν κυριακάτικο καφέ, στο ελληνικό ζαχαροπλαστείο “Ομόνοια” στο Ντένβερ, όπου ζούμε και αναπνέουμε τους τελευταίους έξι μήνες. Τόσο κοντά μας και τόσο μακρυά απ’ την πατρίδα Ελλάδα!

Ευτυχώς που άλλαξα τις δυνατότητες του blog μου (κάτι που επεξεργάζομαι καιρό στο μικρό μου μυαλό) και έτσι θα μπορώ από δω και στο εξής, να αναρτώ φωτογραφίες και βίντεο που τόσο επιθυμώ, προκειμένου να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου ως νέα μετανάστης και φυσικά Supercoolmama!

Ο ενθουσιασμός μου δεν κρύβεται στο βίντεο, αλλά πιστέψτε με ότι το ίδιο θα νιώθατε κι εσείς στην δική μου θέση..

Τι πρωτόγνωρα συναισθήματα..(;)! Όταν βρίσκεσαι μακρυά από την χώρα σου, εκτιμάς πράγματα που είναι τόσο απλά, φυσιολογικά και καθημερινά στην ελληνική σου πραγματικότητα που αργείς να συνειδητοποιήσεις την αξία τους. Είδαμε ακούσαμε και γευτήκαμε ελληνικά! Το καλυτερο όμως ήταν που ηρθαμε σε επαφή με Έλληνες που λείπουν σχεδόν μια ολόκληρη ζωή από την χώρα μας. Η χαρά και η συγκίνηση τους ήταν, από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε στο μικρό παραδοσιακό καφέ-ζαχαροπλαστείο, ιδιαίτερα εμφανής!

Ο κύριος Λουκάς Λούκας (που όπως μας είπε με καμάρι δεν υπάρχει άλλος με το ίδιο όνομα σε όλο το Κολοράντο) πελάτης στο μαγαζί αμέσως μας ανοίχτηκε και δεν δίστασε να μοιραστεί ιστορίες από την ζωή και την πορεία της ζωής του ως τώρα..Ως ήταν αναμενόμενο και αυτός και ο κύριος Βασίλης που είναι ο ιδιοκτήτης αυτής της επιχείρησης, ασχολούνται με τον κλάδο της εστίασης όπως και οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες αυτής της γενιάς..

Τι μου έμεινε από το σημερινό αυτό κυριακάτικο απόγευμα; Ειλικρινά τώρα, τα μάτια του κυρίου Λουκά που δάκρυσαν από συγκίνηση μετά από την σύντομη κουβέντα μας για την πατρίδα.. Έφυγε και μας κέρασε τον καφέ και τα γλυκά αφού πρώτα κάθισε μαζί μας, συζήτησε μαζί μας, ξεδίπλωσε την καρδιά του αβίαστα…

Τι να κάνουμε μάνα μου; Χίλια δυο κακά εχουμε σαν λαός.. Αλλά αυτή την ελληνική ψυχή, το ελληνικό φιλότιμο και την δίκη μας ελληνική λεβεντιά πουθενά μωρέ!

Κύριε Λουκά σε ευχαριστούμε που μας θύμισες ότι αυτή την μοναδικότητα που έχουμε στο DNA μας δεν την συναντάς εύκολα σε άλλους λαούς !

Δείτε το σημερινό μου βίντεο εδώ:

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ

και βαθιά σ’ ευχαριστώ

γιατί μ’ έμαθες και ξέρω

ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ

να πεθαίνω όπου πατώ

και να μη σε υποφέρω…

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ – Παπάζογλου

SupercoolMama

Εμπειρίες μιας άλλης καθημερινότητας 6,000 μίλια μακρυά

Ένα εξάμηνο μετανάστης στο Ντένβερ του Κολοράντο, στις ΗΠΑ, είναι πιστεύω αρκετό για να συμμαζέψω λιγάκι και να σας μεταφέρω, όσο μπορώ,τις εντυπώσεις μου από αυτό τον τόπο, τους ανθρώπους και τον τρόπο ζωής πριν προλάβουν να χαθούν μέσα στην καθημερινότητα μου, γιατί ήδη πολλά από αυτά που μου έκαναν αρχικά ιδιαίτερη εντύπωση νιώθω να τα συνηθίζω ή να τα αποδέχομαι εν τέλει!

Επιθυμώ λοιπόν να μεταφέρω όλα αυτά τα “καινούργια”, τα “πρωτόγνωρα” που συνάντησα εδώ 6, 000 μίλια μακρυά απ’ την Ελλάδα, που μου κίνησαν το ενδιαφέρον προκαλώντας μου άλλοτε έκπληξη, άλλοτε απορία, άλλοτε θαυμασμό και άλλοτε άρνηση.

Καταρχάς όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ντένβερ πάθαμε ένα πρώτο σοκ από την τεράστια έκταση του και από όλα τα περίεργα πράγματα που ακούγεται ότι κρύβονται πίσω από κάθε μορφή τέχνης που το διακοσμεί. Εννοείται πως ήρθαμε και λιγάκι “διαβασμένοι” σχετικά με το μυστήριο που κρύβεται πίσω από όλα αυτά που βλέπεις (μασονικά σύμβολα, συνωμοσιολογικά σενάρια, αλλόκοτες τοιχογραφίες και τρομακτικά αγάλματα) και αμέσως νιώσαμε δέος και περιέργεια..Εγώ που είμαι και φοβητσιάρα τα χρειάστηκα κανονικά. Πρόκειται πράγματι για ένα “αινιγματικό” όπως λένε αεροδρόμιο, το οποίο είναι το τρίτο σε έκταση στον κόσμο και το μεγαλύτερο στην Αμερική!

Ο κόσμος ήταν από την πρώτη στιγμή πάρα πολύ φιλικός! Ναι! Είναι πέρα για πέρα αλήθεια! Θα περάσουν από δίπλα σου όλων των ηλικιών και των ειδών άνθρωποι, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και θα σου χαμογελάσουν τουλάχιστον! Θα πούνε “Καλημέρα” , “Γεια”, θα γνέψουν φιλικά και θα σε ρωτήσουν και “Τι κάνεις;” “Πώς τα πας;” κι ας μην σε έχουν ξαναδεί ποτέ στην ζωή τους. Μ’ αρέσει αυτό! Πολύ μ ‘ αρέσει! Δεν ξέρω αν είναι προσποιητό όπως μου είπαν ορισμένοι περισσότερο καχύποπτοι… Αυτό που βλέπω και νιώθω όμως, είναι σίγουρα ευγένεια! Να συμπληρώσω σ’ αυτό, ότι υπάρχει μεγάλη προθυμία να σου δώσουν πληροφορίες και να σε εξυπηρετήσουν όπως μπορούν τυχαίοι, άγνωστοι που συναντάς στο δρόμο και σαν ξένος και “ξέμπαρκος” ρωτάς για να μάθεις.

Κατά καιρούς πάντως Αμερικάνοι και μη με τους οποίους έχω συζητήσει γι αυτό μου είπαν ότι ο κόσμος στην Αμερική δεν είναι σε όλες τις πόλεις ή πολιτείες το ίδιο. Και αυτό γιατί στο Ντένβερ η πλειοψηφία του κόσμου έχει βρεθεί εδώ από αλλού. Λίγοι είναι οι ντόπιοι του Ντένβερ. Και όλοι επιζητούν αντίστοιχη αντιμετώπιση και συμπεριφορά.

Είναι άνθρωποι ακομπλεξάριστοι! Εντελώς όμως..Με όλους και με όλα. Αποδέχονται κάθε τι διαφορετικό και δεν δίνουν και ιδιαίτερη σημασία αν κάποιος κυκλοφορεί με τις πιτζάμες και τις παντόφλες με τα αρκουδάκια που φόρεσε από το σπίτι μόλις σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι του και βγήκε έτσι έξω να κυκλοφορήσει, να πάει για ψώνια ας πούμε.

Απόκριες έχουν εδώ όλο το χρόνο! Φτάνει πια με αυτό το Halloween και τις “κολοκύθες” και τα στοιχειωμένα σπίτια και τις αράχνες και τα φαντάσματα και γενικά με αυτή την εμπορευματοποίηση “του τσίρκου”.

Φαγητό παντού! Όπου κι αν βρεθείς εδώ το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πεινάσεις – κάτι θα βρεις να φας! Παντού εστιατόρια, παντού fast food. Παντού μυρωδιές, παντού τηγανιτά και ανθυγιεινά! Σαφώς και δεν είναι τυχαίο πως οι Αμερικάνοι είναι οι πιο παχύσαρκοι στον κόσμο! Και μάλιστα το φαγητό είναι τόσο φθηνό που μπορείς να τρως κάθε μέρα έξω και να μην σε νοιάζει το κόστος! Θα φας θα σκάσεις, θα πιεις και την αναψυκτικάρα σου και έχει ο Θεός. Δεν μας χάλασε κι εμάς τους λιχούδηδες αυτό..Τα κιλά που πήραμε να δούμε πως θα χάσουμε και πως θα κατεβάσουμε και την χοληστερίνη μας.

Εδώ η εποχή δεν έχει dress code! O καθένας ντύνεται όπως του κατέβει! Ντύσιμο δηλαδή παντός καιρού! Μπορεί να δεις να φοράνε και σκουφί το καλοκαίρι, μπορείς να δεις και την διχάλα στο πόδι με έξω τον αστράγαλο, το σορτς και το αμάνικο και να έχει -15 βαθμούς Κελσίου. Να τρίζουν τα δόντια, αλλά το μπουτάκι και η κοιλιά απέξω, είναι άποψη. Το πέδιλο στο καταχείμωνο επίσης..Και το “ξυποληταριό” γενικότερα από μικρούς και μεγάλους συνεχίζεται.. Χίπιδες παιδί μου δεν τους αγγίζει το κρύο! Κι εγώ με πανοπλία και το καλοριφέρ στον ώμο..Τι να πεις μετά..; Αρχίζεις και σκέφτεσαι ότι δεν είσαι φυσιολογικός.

Υπάρχει και εδώ ρατσισμός ειδικά αν πρόκειται για ξένο (όχι Αμερικάνο δηλαδή) που έρχεται στην χώρα για εργασία και θα πρέπει να αποδείξει ποιος είναι. Δεν πα να έχεις προϋπηρεσία ή 1000 πτυχία ή πχ..αν δεν ξέρουν το πανεπιστήμιο που φοίτησες δεν μπορείς να εξισωθείς (πόσο μάλλον να υπερέχεις) σε σχέση με έναν Αμερικάνο απόφοιτο αντίστοιχης εδώ σχολής. Πάντα πρέπει να αποδείξεις.. Αλλά παντού δεν ισχύει κάτι τέτοιο..(;) Συναντώντας Ευρωπαίους που ήρθαν εδώ και ανταλλάσσοντας μεταξύ μας εμπειρίες το επιβεβαίωσα αυτό. Πολύ συχνά μάλιστα.

Πολλά μωρά, συνήθως οικογένειες μεγάλες! Τα τρία παιδιά είναι ο μέσος όρος εδώ…Συχνα βλέπεις τρία παιδιά και ένα στην κοιλιά. Γνωρίσαμε και οικογένεια με γονείς στην ηλικία μας που είχαν επτά παιδιά. Ε, ναι εκεί τα ‘παιξα! Η μαμά ήταν υπέροχη πάντως! Δεν έχω γνωρίσει πιο Supercool μαμά από εκείνη με τα επτά παιδιά! Σοβαρολογώ!

Η εκπαίδευση κοστίζει.. Δεν είναι δωρεάν! Θα μου πεις μετά πως και σε εμάς στην Ελλάδα που υποτίθεται ότι είναι δωρεάν, γιατί την πληρώσαμε και την πληρώνουμε ακόμα ακριβά; Οι γονείς μας  μόνο ξέρουν πόσο πολλά ξόδεψαν και πόσο “μάτωσαν” οικονομικά για να μας σπουδάσουν! Ξεκινώντας από το δημοτικό κιόλας, με ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα κτλ. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως όλα σχετικά είναι..

Ύστερα πάντως από προσωπική έρευνα σχετικά με τα σχολεία για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ο παιδικός ή βρεφονηπιακός σταθμός είναι οικονομικά απλησίαστος. Μπορεί να χρειάζεσαι 1000-1500 $ για να πηγαίνει το παιδί σου καθημερινά οκτώ ώρες στον ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Οι δημόσιοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι και οι ζήτηση τεράστια για να καλύψει τα παιδάκια που περιμένουν στην ουρά! Εκεί το πιο σίγουρο είναι ότι θα μείνεις απέξω. Οπότε παύει να ναι επιλογή ο δημόσιος παιδικός σταθμός.

Τα παιδιά εδώ ξεκινούν την υποχρεωτική εκπαίδευση εφόσον έχουν φτάσει τα τέσσερα τους έτη. Συνεχίζοντας την συλλογή πληροφοριών κυρίως για τις προσχολικές ηλικίες (που αφορά σε αυτή την φάση την δική μου οικογένεια), τα νήπια δεν πηγαίνουν καθημερινά στο σχολείο αλλά βάσει του οικογενειακού προϋπολογισμού και βάσει των αναγκών της η οικογένεια είναι αυτή που θα επιλέξει το πρόγραμμα του σχολείου, που το παιδί θα ακολουθήσει.

Κανείς δεν βιάζεται! Σε καμία ουρά! Όλοι με το πάσο τους! Οπουδήποτε βρεθείς και σταθείς όλοι είναι υπομονετικοί! Από τον υπάλληλο μιας επιχείρησης μέχρι και τον πελάτη – καταναλωτή! Ούτε θα τσακιστούν να σε εξυπηρετήσουν (σαν τους δικούς μας τους “έρμους” τους Έλληνες εργαζόμενους που είναι μες το άγχος και τρέχουν λες και τους κυνηγάν με καραμπίνα για να προσφέρουν όσο πιο γρήγορη εξυπηρέτηση γίνεται), ούτε θα καυγαδίζουν στην ουρά οι υπόλοιποι. Αυτό ομολογώ ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει…

Η ανεργία φθάνει στο 3%! Είναι σχεδόν ανύπαρκτη! Και παντού μα παντού κάνουν προσλήψεις! Τρομάζω όταν βλέπω παντού επιγραφές που ζητάνε κόσμο ή ορίζουν κάποια συγκεκριμένη ημέρα με ανοιχτές συνεντεύξεις (open interviews) για υποψήφιους υπαλλήλους, στήνοντας μεγάλους πάγκους στα καταστήματά τους με ταμπέλα που γράφει “ελάτε να γίνετε μέλη στο εργατικό δυναμικό της επιχείρησής μας υποβάλλοντας το βιογραφικό σας εδώ” και σε περιμένουν δυο-τρία άτομα με το χαμόγελο να σε κεράσουν μπισκοτάκια, σοκολατάκια και καφέ για να υποβάλεις το βιογραφικό σου  και να περάσεις την συνέντευξη επιτόπου!

Υπάρχει τρομερή υπερκατανάλωση! Τεράστια σπατάλη και μεγάλος όγκος φαγητού που καταλήγει στα σκουπίδια. Δεν είναι και κάτι καινούργιο ή πρωτάκουστο βέβαια! Ωστόσο, άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…Πραγματικά λυπηρό. Και άδικο..

Υπέρογκα ποσά χρειάζεται να δαπανήσεις για να φροντίσεις την υγεία σου! Τόσο που προσεύχεσαι να μην πάθεις τίποτα. Πού να σου τύχει κάτι έκτακτο δηλαδή και ειδικά αν δεν είσαι και ασφαλισμένος,την πάτησες…Πάντως σε επείγουσα ανάγκη θα έρθουν σίγουρα το ασθενοφόρο μαζί με την πυροσβεστική και πιθανό και την αστυνομία και θα σε σώσουν, λειτουργώντας άμεσα και αποτελεσματικά αλλά πριν το εξιτήριο από το νοσοκομείο μόλις πριν βγεις και ζητήσεις το λογαριασμό ή ακόμη καλύτερα αν ο λογαριασμός ,η γνωστή” λυπητερή”, έρθει στο σπίτι, θα πεθάνεις επιτόπου από ανακοπή καρδιάς !

Εδώ μετράει το μέγεθος! Όλα είναι μεγάλα και σε ποσότητα πολύ! Σπίτια, καταστήματα, οχήματα, προϊόντα, συσκευασίες, μερίδες στα εστιατόρια.

Σε όλα τα ροφήματα βάζουν θρυμματισμένο πάγο, χειμώνα καλοκαίρι και σερβίρουν μόνο παγωμένο νερό. Ακόμη και στα παιδιά σερβίρουν κρύο νερό. Ακόμη κι αν το ζητήσεις χωρίς πάγο θα έρθει πάλι κρύο! Από ψυγείο ή από ψύκτη! Δεν πιστεύω πάντως ότι υπάρχει Αμερικάνος που έχει πιει έστω μια φορά στη ζωή του νερό σε θερμοκρασία δωματίου!

Αν είσαι ανυποψίαστος και δεν αντέχεις τα καυτερά την πάτησες! Τα περισσότερα φαγητά είναι καυτερά. Κι αν ρωτήσεις και σου εγγυηθούν ότι το φαγητό που παρήγγειλες δεν είναι καυτερό μην τους πιστέψεις. Δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς εννοείς! Θεωρούν καυτερό μόνο “το μπουρλότο”!

Τι ωραία που δεν καπνίζουν πουθενά σε χώρο εσωτερικό! Επιτέλους απολαμβάνουμε και μια οικογενειακή έξοδο με τα παιδιά μας όταν βγαίνουμε για φαγητό! Άντε να φας σε ελληνική ταβέρνα (στην Ελλάδα εννοώ) που θα είναι παντελώς άκαπνη! Όνειρο θερινής νυκτός!

Η πώληση και η χρήση της μαριχουάνας εδώ ΔΕΝ είναι απαγορευμένη (το μαύρο κυκλοφορεί ελεύθερο) και επιτρέπεται να καπνίζει κανείς δημόσια σε ανοιχτό χώρο. Βγαίνεις δηλαδή έξω από το σπίτι και στα δέκα βήματα βρωμάει “μπαφίλα”. Είδα και πολλές επιγραφές που εκθειάζουν την επιτρεπτή χρήση της μαριχουάνας εδώ και τον θετικό αντίκτυπό της στην κοινωνία του Κολοράντο (ότι βοηθάει για ιατρικούς λόγους, αποφυγή και μείωση βίαιων περιστατικών και άλλα τέτοια). Άντε καλά…

Σχετικά με το αλκοόλ. Το αλκοόλ εδώ θεωρείται πως είναι για τους περιθωριακούς. Λες και θα ξορκίσουν το κακό αν σε δουν να πίνεις ή να ζητάς κάποιο αλκοολούχο ποτό. Το πρόστιμο είναι τσουχτερό σου αφαιρούν πόντους από το δίπλωμα, άμεσα σου παίρνουν την άδεια οδήγησης και πολύ εύκολα πας και φυλακή αν σε σταματήσουν, ενώ οδηγείς και έχεις πιει. Μπορεί ακόμη και με λίγο παραπάνω από μια ή δυο μπύρες. Πάντα εννοείται ψωνίζεις κάποιο αλκοολούχο ποτό δείχνονταςτην ταυτότητα ή διαβατήριο σου που να δείχνει την ηλικία σου για να επιβεβαιώσουν ότι είσαι άνω των 18. Αν δεν έχεις κάποιο τέτοιο αποδεικτικό για την ηλικία σου δεν παίρνεις.

Οι δρόμοι είναι μεγάλες ευθείες, καθόλου επικίνδυνοι χωρίς μποτιλιαρίσματα, η  οδήγηση (όλοι οδηγούν αυτόματα αυτοκίνητα), η σήμανση και ότι σχετίζεται με την οδική κυκλοφορία είναι πολύ απλό και πολύ ανώδυνο ζήτημα! Τόσο απλό και τόσο εύκολο που βλέπεις κάτι γιαγιάδες 90 χρονών ή κάτι δεκαπεντάχρονα (επιτρέπεται η οδήγηση σε 15χρονο σαν ένα πρώτο εκπαιδευτικό στάδιο με ορισμένες προϋποθέσεις βέβαια, μέχρι να πάρει πλήρη άδεια οδήγησης στα 18) να οδηγούν κάτι αυτοκίνητα σα νταλίκες και απορείς! Εντυπωσιάζεσαι δηλαδή! Μετά από λίγο καιρό όμως, συνειδητοποιείς ότι αν βάλεις και τον σκύλο σου να οδηγήσει εδώ μια χαρά θα τα πάει. Το αυτοκίνητο πάει μόνο του. Πρόβλημα πάρκινγκ δεν υπάρχει πουθενά μα πουθενά. Παντού βρίσκεις να παρκάρεις! Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις βιαστικών οδηγών και τα όρια ταχύτητας τηρούνται εδώ. Επομένως δικαιολογείς κάπως τα πράγματα. Μηχανάκι ακόμη δεν έχω δει να κυκλοφορεί! Κάτι μηχανές μόνο κι αυτό πολύ περιστασιακά. Ακόμη και ο ντελιβεράς “στην πούδρα έρχεται” που λέμε, πάντα με το αυτοκίνητο!

Η λεκάνη στην τουαλέτα είναι γεμάτη με νερό που νομίζεις ότι αν πέσεις μέσα θα πνιγείς. Το πανηγύρι λαμβάνει χώρα όμως όταν τραβήξεις καζανάκι! Εξαφανίζεται το περιεχόμενο μαζί με το νερό και επανέρχεται καθαρό στη συνέχεια λες κι έχει πάθει κάτι σαν αναρρόφηση…

Στην μπανιέρα συναντάς συνήθως μόνο ντους. Δυσεύρετο το καλώδιο με τηλέφωνο που πετάει νερό.. Και αυτό σας το λέω έχοντας δει αρκετά σπίτια ή δωμάτια ξενοδοχείου μέχρι να εγκατασταθούμε κάπου μόνιμα. Ίσως κατόπιν αναζήτησης και παραγγελίας να βρεις κάτι.

Στους ανελκυστήρες το ισόγειο ορίζεται ως ο αριθμός ένα και δίπλα ένα αστεράκι , “1*”. Μην μπερδευτείτε αν θέλετε να πάτε στον πρώτο όροφο. Ο πρώτος εδώ είναι το ισόγειο!

Ταξί δεν χρησιμοποιούν οι Αμερικάνοι. Προτιμούν συνήθως το Uber ή το Lyft, που είναι κάτι αντίστοιχο. Είναι σίγουρα πολύ πιο φθηνό σε σχέση με το ταξί και οποιοσδήποτε που έχει άδεια οδήγησης μπορεί να γίνει οδηγός διαθέτοντας το δικό του αυτοκίνητο και χρησιμοποιώντας απλά την αντίστοιχη εφαρμογή στο κινητό του, αφού προηγουμένως δώσει κάποια προσωπικά στοιχεία (on line). Για “ταξίμετρο”, τηλεφωνικό κέντρο, παραλαβή επιβατών, χάρτη κλπ, δεν χρειάζεται να ανησυχεί ο οδηγός καθώς τα κάνει όλα η εφαρμογή (το app) αρκεί ο ενδιαφερόμενος να διαθέτει internet στο smart κινητό του. Τόσο απλά.

Σουπερμάρκετ. Όλα τα σουπερμάρκετ εδώ είναι τόσο διαφορετικά! Πολύ μεγάλα και έχουν τα πάντα μέσα! Από τρόφιμα, μέχρι κοσμήματα, βρεφικά είδη, ηλεκτρικές συσκευές, είδη σπιτιού, εργαλεία, έπιπλα, ρούχα και παπούτσια. Ότι χρειάζεσαι το βρίσκεις εκεί! Μεγάλα, με τεράστια ποικιλία προϊόντων, με καταστήματα οπτικών μέσα, ακόμα και μικρά ιατρεία, άλλοτε και Starbucks. Στα περισσότερα σουπερμάρκετ πάντως σερβίρεται fast food! Καμιά πίτσα, κάνα σαντουιτσάκι ή hot dog κλπ. Είπαμε το γρήγορο φαγητό δεν λείπει από πουθενά.

Όταν χρειάζεσαι βοήθεια στις αγορές σου και δεν υπάρχει γύρω κάποιος πωλητής ενώ βρίσκεσαι μέσα σε ένα αχανές κτήριο, τι κάνεις; Όταν πρόκειται για κάτι συγκεκριμένο που ψάχνεις, και θες πληροφορίες υπάρχει συνήθως κάποιο τηλέφωνο -σαν τηλεφωνικός θάλαμος- μέσα στο πολυκατάστημα, το σηκώνεις και σου λένε ότι εφόσον χρειάζεσαι βοήθεια για τις αγορές σου, να περιμένεις στο σημείο που βρίσκεσαι και εμφανίζεται ξαφνικά κάποιος πωλητής από την άλλη άκρη του μαγαζιού να σε εξυπηρετήσει!

Οι τιμές των αγαθών σε κάθε σουπερμάρκετ διαφέρουν ακόμη και από γειτονιά σε γειτονιά – που λέει ο λόγος – γιατί υπάρχει διαφορετικός ΦΠΑ για τα προϊόντα, και πάντοτε στο ράφι αναγράφονται οι τιμές, άνευ ΦΠΑ! Παρεμπιπτόντως τα περισσότερα προϊόντα εδώ είναι πολύ φθηνότερα σε σχέση με την χώρα μας, αλλά και τις αποδοχές του μέσου εργαζόμενου Αμερικάνου.

Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση εδώ είναι ότι ψωνίζουν στο σουπερμάρκετ κάθε λογής και ηλικίας άνθρωποι, ακόμη και άνθρωποι με κινητικά και όχι μόνο προβλήματα, αφού υπάρχει  ειδικό ηλεκτρικό καροτσάκι για να εξυπηρετούνται και οι ηλικιωμένοι. Με το καλαθάκι του πάντα, για να βάζει ο πελάτης μέσα τις αγορές του και έτσι δεν χρειάζεται να κουράζεται ή να κουβαλά μπαστούνι ή πατερίτσες! Ακόμη και εγώ που έχω δυο παιδάκια και δεν μπορώ να κουβαλάω από το χέρι τις κόρες μου μέσα σε τέτοιες τεραστίων εκτάσεων επιχειρήσεις,  υπάρχει καρότσι αγορών δυο θέσεων για τα παιδιά. Άντε μετά να ψωνίσω ευχάριστα και ανώδυνα μέσα σε οποιωδήποτε σουπερμάρκετ στην Ελλάδα.. Πόσο μάλλον η γριά γιαγιά μου. Αδύνατο!

Ο καιρός είναι υπέροχος, με ηλιοφάνεια 360 μέρες το χρόνο. Το υψόμετρο αρκετά μεγάλο (1564-1731μ.) και ως εκ τούτου η υγρασία σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Τέλος, το μέρος είναι ιδιαίτερα φιλικό για οικογένειες και μπορείς να συμμετέχεις σε πάρα πολλές δραστηριότητες μαζί με τα παιδιά σου: να πας σε ειδικά διαμορφωμένα μουσεία για παιδιά, σε βιβλιοθήκες που υπάρχει πάντοτε ειδικός χώρος απασχόλησης για τα παιδιά κάθε ηλικίας (και είναι δωρεάν παρακαλώ), πολυχώροι με τραμπολίνα, λουνα παρκ, ice skating, χιονοδρομικά, να κάνεις ποδηλατάδα να πας σε κάποιο κοντινό recreation center κλπ.

Ακόμη, στο Ντένβερ θα συναντήσεις υπέροχα πάρκα, πολλά γήπεδα γκολφ, περιποιημένα και προσεγμένα από κάθε άποψη σχολεία, καθαρούς δρόμους και πλατείες, αμέτρητους χώρους με πράσινο για εξωτερικές δραστηριότητες, πικ- νικ, παιδικές χαρές, πισίνες, ζωολογικό κήπο, ενυδρείο .

Παρόλα αυτά Ελλαδάρα μου, μου λείπεις..

SupercoolMama

Τώρα που φεύγει το 17…

Επιτέλους το ‘πιασα το ρημάδι να ξεκουνηθώ να γράψω.. Πάνε δυο βδομάδες τώρα ίσως και περισσότερο που έχω να γράψω στο blog μου..Ούτε ένα ποστ..(!) Ούτε μια φωτογραφία βρε αδερφέ (!)..Δεν ξέρω ειλικρινά.. Δεν ήμουν στα καλά μου..Δεν έιχα όρεξη γιατί είχα τις δικές μου φουρτούνες και τα καθημερινά άγχη της μητρότητας…Όπως λέει ένας αγαπημένος φίλος, γράφω από έμπνευση.. Και ειλικρινά δεν μου έλειψε αυτές τις μέρες καθόλου.. Μπορώ να πω κιόλας ότι είχα μπόλικο υλικό να γράψω και η έμπνευση μου δεν σταματά, έρχεται αμέσως μόλις καθίσω μπροστά στο laptop μου! Λες και μόνες τους προβάλλουν στην οθόνη οι λέξεις.. Αυτό που μου έλειπε δεν ήταν ούτε ο χρόνος .. Εντάξει δεν μου περισσεύει κιόλας εδώ που τα λέμε.. Με το ρολόι να βρω λίγο χρόνο για ένα γρήγορο μπάνιο, και τουαλέτα “με το κλειδί στο χέρι” όπως έλεγε ο Μπονάτσος κάποτε.. Αυτά τα βασικά. Αλλά αν θες μπορείς..Πάντα μπορείς αν θες.. Από κάπου αλλού ξεκλέβεις..

Όρεξη δεν είχα και για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω απέφευγα όπως ο διάoλος το λιβάνι να γράψω το επόμενο ποστ..Και η “Ελενάρα”, η SupercoolMama;;; τι έγινε; Πάει περίπατο κι αυτή καμιά φορά..Την αφήνω κι εγώ λάσκα που και που..Ας παει στο καλό θα επιστρέψει κάποια στιγμή. Άνθρωποι είμαστε κι όχι ρομπότ..Α! Και τώρα που είπα άνθρωποι..! Άνθρωποι με σφάλματα, με τα πάθη, με τις αδυναμίες μας, με καρδιά και λογική και με αρετές (να μη τα ισοπεδώνουμε και όλα..!)… Κι ήρθε η ώρα,  αυτή η ώρα που πρέπει να κάνω την προσωπική μου ανασκόπιση για την χρονιά που πέρασε..

Τί αφήνει πίσω..τί χρωστά..τί γεύση είχε…πώς θα κλείσει πριν το 2018;

Συναισθήματα ανάμεικτα.. Κενό…

Πρέπει να μπει μια τάξη.. Είναι πολλά για να τα διαχειριστώ τόσο γρήγορα.. Το 2018 πάντως θα με βρει αλλιώς… Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Με νέο λουκ, καινούργιο μαλλί δηλαδή και μερικά παραπανίσια κιλά, μετανάστης στην μακρινή Αμερική, επίδοξη κιθαρίστρια και blogger,  με καινούργιους ανθρώπους γύρω μου, σε νέο σπίτι, νέο περιβάλλον, άλλη κοινωνία, μακρυά από τους δικούς μου, μακρυά από την συνηθισμένη μου “ελληνική” πραγματικότητα. Δεν το λες και άσχημα..

Από την άλλη, το 2017 αφήνει πολλά πίσω του.. Μέσα σε ένα μήνα άλλαξε η ζωή μας, η κατεύθυνσή μας, δεν είναι και λίγο.. Περάσαμε άγχη, αγωνίες, χαρές και λαχτάρες.. Κάναμε ξεκαθαρίσματα μέσα μας και έξω μας, με ανθρώπους που στα δύσκολα ήταν εκεί κοντά μας, που συμμετείχαν στον ενθουσιασμό και στην χαρά μας και δίνανε τις αγκαλιές και τις ευλογίες τους για μια καλύτερη ζωή εδώ στα ξένα. Με ανθρώπους που προσπαθούσαν να δείξουν ότι χαίρονται αλλά τους έβγαινε μια “πικροχολία” και εκείνο το προσποιητό χαμόγελο και το συνηθισμένο “έλα ρε..;”, ” σώπα ρε;”, “το πήρατε απόφαση τελικά;” “Α..μεγάλη απόφαση..”.

Ε ναι λοιπόν ήταν μια μεγάλη απόφαση, μια απόφαση ζωής που πραγματικά ήταν η καλύτερη που έχουμε πάρει μέχρι στιγμής! Και επειδή οι μεγάλες απόφάσεις θέλουν μεγάλα…κότσια.. θεωρώ ότι δεν μου έλειψαν μέσα στο 2017..

Και με αυτά τα κότσια μπορώ και να εκφράζω ότι βλακεία μου έρθει στο μυαλό μου μέσα από αυτό το μαραφέτι.. Γι αυτό, πρωτίστως  θέλω να ζητήσω ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ και ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΣΥΓΝΩΜΗ από κάποιους ανθρώπους που έχω πληγώσει  και στο παρελθόν, που έχω αφήσει σημάδια στην ψυχούλα τους, γνωρίζοντάς το ή αγνοώντας το άλλοτε (ποτέ όμως δεν είχα τέτοια πρόθεση), έτσι για να φύγει το 2017 αφήνοντας με πιο ελαφρυά κάπως και με καθαρότερη συνείδηση. Να πω ένα μεγάλο Σ ‘ ΑΓΑΠΩ στους δικούς μου ανθρώπους που είναι η οικογένεια μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, οι γονείς και τα αδέρφια μου, οι αληθινοί μου φίλοι που με στηρίζουν και με αγαπούν όλο το χρόνο, ένα μεγάλο ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ σε κάθε αγαπημένο πρόσωπο που άφησα πίσω σε συγγενείς και φίλους και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους αυτούς που πήραν, έδωσαν και δίνουν κομμάτι από την ψυχή τους για να είμαι σήμερα αυτή που είμαι, μια SupercoolMama τόσο πλήρης και τόσο ευτυχισμένη!

Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο από το 2017! Πιο αισιόδοξο, πιο χαρούμενο να μας βρει γερούς και ευτυχισμένους. Λιγότερη δυστυχία και περισσότερη πίστη σε ότι μας κρατάει ζωντανούς,  αγαπημένους και μας εμπνέει !

Καλή και Ευλογημένη Χρονιά σε όλο τον κόσμο!

SupercoolMama