Ποτέ δεν είναι αργά…

Από παιδί θυμάμαι λάτρευα την τέχνη…Κάθε είδος της..Τα χέρια μου δυστυχώς δεν “έπιαναν” ποτέ για ζωγραφική, χειροτεχνία, κατασκευές κλπ, όμως νωρίς κατάλαβα ότι μου άρεσε να τραγουδάω και με γοήτευε αισθητά η μουσική.

Με την δίδυμη αδερφή μου την Βούλα, τραγουδούσαμε μπροστά στο κασετόφωνο τότε – “τα παλιά τα χρόνια”- και ηχογραφούσαμε την φωνή μας. Πόσο περίεργο μου φαίνεται όσο το σκέφτομαι τώρα; Κι όμως… Στο σπίτι επίσης, πάντα κάναμε διαγωνισμούς τραγουδιού. Κάπου έχω διαβάσει ότι τα δίδυμα έχουν το χαρακτηριστικό να εκδηλώνουν από μικρά καλλιτεχνικές ανησυχίες.. Ίσως να ισχύει και στην δική μας περίπτωση αυτό. Λατρεύαμε από μικρά την μουσική και το τραγούδι.. Στο σπίτι έπαιζε καθημερινά το κασετόφωνο, πιο πολύ και από την τηλεόραση μπορώ να πω.

Περνώντας τα χρόνια, λίγο πιο σοβαρά και μπροστά πια σε κόσμο, άρχισα να τραγουδάω.. Από τις παιδικές χορωδίες στο σχολείο, στις σχολικές γιορτές, σε κάνα δυο διαγωνισμούς τραγουδιού ως έφηβη, με τους φίλους μετά το σχολείο σε κάποιο σπίτι μόνοι να τραγουδάμε και να φτιάχνουμε διάφορες μπάντες και εγώ εκεί, στο μικρόφωνο, στα πάρτι, στα καραόκε! Τι αγαλλίαση; Τι εφορία; Και ξαφνικά ήρθε και το ραδιόφωνο και οι μουσικές εκπομπές και εκεί που ήμουν ακροάτρια βρέθηκα σε ένα στούντιο κάποια στιγμή και ήμουν πια και μέρος μιας μουσικής εκπομπής στην πόλη μου. Γουάου!

Ποτέ μα ποτέ όμως δεν κατάφερα να ξεκινήσω μαθήματα μουσικής. Γιατί;; Έλα μου ντε;! Όλο κάτι συνέβαινε και έμπαινε ένα εμπόδιο στον δρόμο μου.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να το ξεκινήσω κάποιος κατάφερνε να με απομακρύνει από την επιθυμία μου αποθαρρύνοντας με. Δεν θα ξεχάσω κάποιον δάσκαλο μουσικής να μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσω “γιατί αυτά τα ξεκινάς από μικρή ηλικία”, και ότι “θέλει πολλά χρόνια και μαθήματα και μπόλικα λεφτά” και εγώ δεν είχα και πολλές επιλογές.. Μικρή επαρχιακή πόλη η Κοζάνη, πού να ψάχνεις τώρα και πού να βρεις, και “αν” και “όταν”.. Και είχαν άλλα προτεραιότητα πια.. Σχολείο, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, αυτά τα κλασσικά που “αξίζει” να επενδύσεις για το μέλλον σου..

Και το μαράζι μου;;; Μαράζι θα ‘μενε; Να μη μάθω να παίζω ποτέ κιθάρα που το λαχταρούσα τόσο;;; ΟΧΙ φυσικά!

Χθες ξεκίνησα το πρώτο μου μάθημα κιθάρας! Και ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! Ευτυχώς για μένα που ο σύντροφος μου καταλαβαίνει τις ανάγκες μου, με στηρίζει και με αγαπάει..Και ακόμα πιο εύκολα εδώ που είμαστε, στην Αμερική, με ενθάρρυνε να ξεκινήσω!! Σε ευχαριστώ Αλέξανδρε μου! Χωρίς εσένα δεν θα τα κατάφερνα! Είσαι τα φτερά μου!

Και φτάνω στις 16.30 στον Ζακ! Τον δάσκαλο που με περιμένει..Τον έχω βρει μέσα από μια ιστοσελίδα για μαθήματα κιθάρας και ορίστε το πρώτο μάθημα! Ένας χαμογελαστός νεαρός δάσκαλος, ευγενέστατος και με ωραία αύρα με περίμενε στο στούντιο του. Τι ωραία! Η καρδούλα μου χτυπούσε σαν παιδάκι πρώτη μέρα στο σχολείο.. Λαχτάρα και αμφιβολία μέσα μου.. αν είναι αληθινό όλο αυτό.. Έβγαλα την καινούργια και πρώτη μου κιθάρα και ένιωθα χαζήκιόλας, μήπως την κρατάω άτσαλα.. Κι όμως σε λίγα λεπτά κατάφερε να με κάνει να νιώσω πολύ άνετα.. Ότι ξέρω να την κρατάω σωστά από πάντα..”Μην κατηγορείς τον εαυτό σου..”, μου είπε, “αν προσπαθείς και προσπαθείς και δεν σου βγαίνει να κάνεις κάτι από αυτά που σου έδειξα, μην απελπίζεσαι..θα μάθεις”. “Θέλει λίγο χρόνο εξάσκησης καθημερινά και υπομονή!”.. “Και θέληση δάσκαλε…και θέληση”.

Γιατί αν κάτι το θέλεις τόσο πολύ, ποτέ δεν είναι αργά να το πραγματοποιήσεις! Το σύμπαν από ότι φαίνεται ακόμα μπορεί να συνωμοτήσει! Αν  αυτό δεν συνωμοτήσει, σημαίνει ότι δεν το ήθελες και τόσο.

SupercoolMama

SupercoolMama: “Το πρώτο μου post”

Γράφω, σβήνω… Πώς να ξεκινήσω;; Όχι..όχι.. Μισό λεπτό να το συνειδητοποιήσω… Έχω το δικό μου blog και ξεκινώ να γράψω το πρώτο μου ποστ! Είμαι δηλαδή επισήμως κι εγώ blogger!Σαστίζω…

Πριν χρόνια αν μου το ‘λεγε κάποιος ότι θα το τολμούσα, θα τον έλεγα τρελό!Ε ναί..τρελό! Για δέσιμο κιόλας! Ποιος καλέ; “Εγώ” blogger; Ε δεν είμαστε καλά! Κι όμως είμαστε! Το τόλμησα και γιατί όχι;; Έτσι γιατί το θελα.. Γούστο μου, καπέλο μου! Πιθανόν γιατί κάποιος φίλος πριν χρόνια μου έβαλε ένα μικρόβιο μέσα μου και τώρα ήρθε μάλλον η στιγμή να το αναπαράγω.. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου… Πράγματι πέρασαν χρόνια από τότε..”. Κάνε βρε Λενιώ ένα blog και άστο να υπάρχει…“Γράψε ότι σου κατέβει..κι αν δεν θες το παρατάς.. Μην είσαι αρνητική!”. “Αποκλείεται!”. “Δεν είναι αυτά για μένα..”! Έτσι έλεγα…

Κούνια που με κούναγε λοιπόν…Περνώντας τα χρόνια αλλάζουν τα βιώματα μας..Οι εμπειρίες μας πάντοτε μας αλλάζουν.., μας ωριμάζουν τουλάχιστον..΄Ε, λοιπόν, και εμένα μου γύρισε. Tο μάτι, το μυαλό δεν ξέρω. Κάτι μέσα μου, μου φωνάζει.. Καιρό τώρα.. Εκεί στη γωνία το βλέπω να σπαρταράει..

Ok Έλεν.. Έγινες μαμά κι έχεις αφοσιωθεί στην οικογένεια και στα παιδάκια σου που τα λατρεύεις .. Αλλά κάπου εκεί υπάρχεις ακόμα.. Μη αφήσεις αυτό που μέσα σου φωνάζει…!

ΝΑΙ! ΦΩΝΑΖΕΙ! “Θέλω να κάνω πράγματα..! Το ‘χω ανάγκη”. Δεν ξέρω τί είναι (;)… Δεν το έχω βρει ακόμα αλλά το χρειάζομαι! Υπάρχει ακόμα μέσα μου η ανάγκη για δημιουργία και αυτο-βελτίωση! Τι κι αν έφτασα τα 33;;; τι κι αν έγινα μαμά;;;; Ε και;; Είμαι μαμά και είναι ότι πιο σπουδαίο έχω καταφέρει στη ζωή μου! Άλλοι δεν είναι καν αρτιμελείς, δεν έχουν πόδια και χέρια κι όχι απλά περπατάνε..Πετάνε!!!! Διάβαζα τις προάλλες για μια φοιτήτρια πανεπιστημίου 89 ετών! Απίθανο!!! Πήρε πτυχίο στα 89 έτη της και μετά πέταξε!!! Πήρε πτυχίο και έφυγε για άλλο κόσμο αλλά εκπλήρωσε τα όνειρα της! Αξιοθαύμαστη, παράδειγμα προς όλους μας και έμπνευση! Όλους εμάς που μας πιάνει καμιά φορά η γκρίνια και επαναπαυόμαστε… Μας φταίνε όλα και κυρίως το κακό το μάτι και η κακιά μας η μοίρα… Ξεχνάμε όμως ότι την μοίρα μας την φτιάχνουμε εμείς, οι ίδιοι, με τις επιλογές μας!

Σήμερα και για μένα ξημέρωσε καινούργια μέρα..διαφορετική από τις άλλες…Μπήκα στον κόσμο των bloggers και στις 4.30 το απόγευμα έχω το πρώτο μάθημα κιθάρας! Γιούπιιιι!!!

Συνέβησαν πολλές και μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια.. Σε επόμενο ποστ θα σας γράψω για μένα..να με γνωρίσετε καλύτερα..

Προς το παρόν όμως δεν θέλω να είμαι πια “η Ελενίτσα” που “ κοίτα βρε πως μεγάλωσε κι έγινε και μαμά”! Είμαι ακόμα ονειροπόλα, νέα και αυτοδημιούργητη! Και κυρίως μια SupercoolMama! Αφού έτσι νιώθω! Αυτή είμαι και θέλω να είμαι για τα παιδιά μου! Εύχομαι και προσδοκώ να νιώθω πάντα έτσι και να μην αφήσω τίποτα πια να περάσει χωρίς να το επιχειρήσω! Πόδια έχω, χέρια έχω, φωνή έχω και μπόλικη αγάπη και στήριξη! Αφού το θέλω σίγουρα το μπορώ!Είτε πετύχω είτε αποτύχω θα ξέρω ότι τουλάχιστον το τόλμησα! Προσπάθησα για αυτό και είμαι εδώ..όχι εκεί στη γωνία…

Φιλιά και αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους τους ονειροπόλους!

SupercoolMama